Monday, 19 October 2015

ओळखधून

तू ये रात्र पांघरुण
दरीदरीच्या सांदी पांदीतून
कोवळा पाला कुस्करु नकोस
प्राण्यांनाही भिववू नकोस
पेक्षा उडता येईल तर बघ
अल्लद होेता येईल तर बघ
तुला कुणाचा त्रास नाही
तुझा कुणाला त्रास नाही
तार्‍यांना गवसणी वगैरे घे आटोपून
उसवली स्वप्ने काढ निपटून
हळूवार उतर माझ्या अंगणात
इकडची तिकडे जाग नको
उतर अशी, अशी उतर

घडे अंगणी भेट आपली
सावलीला भिडे सावली
नजर तुझ्या पार जाईल
तुझ्यात रात्र गडद होईल
तुला वेळेचे भान असू दे
वास्तवाची जाण असू दे
मी करेन हट्ट सोबत येण्याचा
तुझ्या संगतीने जगण्याच्या
सांगशील तू दुनियादारी
डोळयांच्या घनदाट उंबरी
मी राहीन शोधत काहीतरी
नकोस मिटू, मिटू नको तू

परतीची येईल वेळ जेव्हा
उतरव रात्रीचे पांघरूण तेव्हा
तुझ्या खुणेचा हा पुरावा
सरत्या काळासवे उरावा
कधी पुन्हा भेटलोच तर
टाळलीस तू ओळख जर
येईन पुन्हा इथेच परतून
एक अनामिक ओढीतून
हळूच काढेन रात्र ठेवणीतून
होतीस आली कधी पांघरूण
तिच्यातल्या तुझ्या उबेतून
पटेल खुणेची ओळखधून

-बागेश्री

No comments:

Post a Comment