Wednesday, 25 May 2016

कविता

पावसाळ्यातल्या कुठल्याशा रात्री
माझ्याच शब्दांची बिछायत करून
बिनघोर निजते स्वतःचं
ओलं सुकं मुटकुळं करून
होतो प्रवेश तेव्हा
कल्पनेच्या गहन नगरीत
राहते भटकत
उगाच मग मी
काही बाही आवरीत सावरीत
एकाएकी जेव्हा
येतो गारठा दाटून
तरलतेचं पांघरूण
घेते घट्टं ओढून....
सकाळी गरमा गरम चहाबरोबर
चाखत राहते
आदल्या रात्रीची स्वप्न!
.. होऊन आत्ममग्न
कातर धुकं
आसपास ठेवून
दिवस जातो सरत
भेगाळल्या तुकड्यांवर
हिरवा हात फिरवत..
उतरू लागते रात्र पुन्हा
दार खिडक्यांत थेंबातून
टपटपते होऊन शब्द
ओथंबल्या बोटांतून..
निथळते कागदावर
निळी जांभळी शाई
माझ्याकडे एक कविता
टक्क पाहत राही


-बागेश्री

No comments:

Post a Comment