Saturday, 20 August 2016

गाभारा

पडल्याजागीच चाचपडून पहावं
एखाद्याचं अस्तित्व
आपल्या आठवणीच्या गाभा-यात
आणि हात पोकळीत नुसताच फिरत रहावा..
जाणवू नयेत
ओळखीचे स्पर्श,
मखमली संदर्भ
कळावं
ह्या गाभा-यात आता नांदतो
फक्त गार काळोख...
घ्यावं समजून की
आपण गाठलाय किनारा शांततेचा
जिथे उभा असतो हा गाभारा
एकटा.... श्रांत, निश्चल!

तेव्हा,
तेववून टाकावा
एक नंदादीप याच गाभा-यात
आणि मिणमिणू द्यावा सर्वत्र ... हलका.. मऊ उजेड 
कोण जाणो
वादळात वाट चुकलेल्या
एखाद्या मुसाफिराला
किना-याची
दिशा तरी गवसेल...

-बागेश्री

2 comments:

  1. अगदी मोजक्या शब्दांत.... वेदांत सुत्रांसारखी ही तुझी प्रतिभा-संपन्नता आहे.वर्तमानच ओझं होत म्हणतात; हेच ते कोडगेपण....पण मग तो 'श्रांत, थंड, पोकळ'गाभारा कुठे स्थिरावला आहे? ब्रम्हांडाच्या अवकाशात नव्हे काय? बागेश्री, ही अध्यात्म यात्रा किती सहज स्पर्शी तू केली आहेस!ह्या वयात इतकी सखोल उतरते आहेस...धन्य आहेस.

    ReplyDelete