Tuesday, 23 February 2016

पर्वत

एकेकदा आपण असहाय्य उभे असतो
जडावल्या श्वासांचा भार फार होतो
जोडलेल्या हाताची आर्जवं मात्र
समोरच्यापर्यंत पोहोचतच नाहीत
तो उंचच उंच
त्याची मान ढगात
डोळ्यांत ढग शिरलेले
धूसर दिसतं
ते दाटून येत नाहीत
कोसळत नाहीत
मध्ये नुसतंच मळभ
आपल्या हाका
पोकळीतच विरतात
हळू हळू आपला पर्वत होऊ लागतो
न ढळणारा
न कळणारा
मग कधीतरी मेघ कोसळतो
आपल्यावर रिता होतो
आपल्या आत काही मुरत नाही
कातळ तेवढे लख्ख होतात

पर्वत करून गेलेल्या त्या क्षणाला सलाम..

-बागेश्री

No comments:

Post a Comment