पोस्ट्स

The Great Indian Kitchen

इमेज
" बाई कुठे काय करते ?" या प्रश्नाचे दृष्यात्मक उत्तर म्हणजे "The Great Indian Kitchen" बाई आणि तिचे प्रश्न हा आपल्या   समाजात अत्यंत रटाळ आणि रडका वाटणारा   विषय . कारण त्याबद्दल बोलताना खुद्द बाईच इतकी हवालदिल आणि करूणापूर्ण चेहरा घेऊन बसलेली असते की , घरांघरांतून " झालं हीचं सुरू पुन्हा " असाच सूर काढण्याची पद्धत आहे . या पद्धतीला संपूर्ण फाटा देत एखादा पुरूष एखादा अभिजात सिनेमा करू शकत असेल तर तो आहे इंडीयन किचन .              यातली नववधू आपल्या सासरी त्यांच्या नियमाप्रमाणे , त्यांच्या चौकटीत चपखल बसू पाहतेय . सर्वच मुली ही मनिषा घेऊन सासरी जातात त्याला नायिका अपवाद नाही . सुरुवातीला प्रचंड उत्साहाने केलेल्या तडजोडी या काही आपल्या स्वभावाचा भाग नाहीत हे त्या बुद्धीमान मुलीच्या लक्षात येते . पण बचाबचा बोलून व्यक्त होणा - यातली ती नसल्याने मूकअभिनय व दृष्ये आपल्याला तिच्या भावना पोहोचवतात . दररोज तीच कामे , त्याच पद्धतीने , अथक करताना दोन गोड शब्

Happy Women's Day!

 .... तिने घाईने हेडसेटचे इअरप्लग्स कानात कोंबले, आणि पॉप म्युज्यीक सुरु केलं. आवाज सगळ्यात वरच्या लेव्हलला नेला. मनातला कोलाहल ऐकू येऊ नये म्हणून शक्य ती तरतूद केली. तरीही आतला कोलाहल स्वस्थ बसू देईना तेव्हा गाण्याबरोबर मोठ्याने गाऊदेखील लागली. कानात मोठा आवाज, बाहेर तिचा आवाज. ह्या आवाजात आतला आवाज दडपून जाईल अशी तिची अपेक्षा. ती बेडरूम मध्ये गेली, मग हॉल मध्ये, बाल्कनीत. पण आतला कोलाहल अजून मोठा मोठाच होत गेला.... आता तिने ठरवलं आवडीचं गाणं लावायचं. मग ते गाता गाता फेव्हरेट स्टेप्स पण करायच्या. आरशासमोर आली.. गाता गाता नाचू लागली आणि पाहता पाहता तिला रडू फुटलं. "कशापासून धावतोय आपण, कोणापासून धावतोय?" जगाच्या पाठीवर कुठेही गेलो तर स्वतःचा पिच्छा ती कशी सोडवू शकणार होती? मोबाईल, हेडसेट भिरकावला मात्र रडू थांबवलं नाही. मोकळी होत गेली. मळभ निवळू दिलं. तिला कळून चुकलं. येता काही काळ अनेक प्रश्न आता आतून घोंघावत राहतील. तिने ठरवलं प्रत्येक प्रश्नाला सामोरं जायचं. उत्तरं द्यायची. समाधान होत नाही, तोवर उत्तरं द्यायची. त्यापासून पळायचं नाही. जगाशी वागताना संयम दाखवतो ना? स्वतःसोबत

माझ्या एका संध्याकाळी

माझ्या एका संध्याकाळी ढगांवरून पायउतार होशील ? माझं नाव विसरुया तुझं गाव विसरूया ! खोल दरीत उतरत जाऊ प्रपातांचे तुषार होऊ , काळाला ओळख देऊ नकोस वेळेकडे पाहू नकोस कुणी उंचावरचा कडा डोकावेल खाली म्हणेल आज नवी हालचाल कशी झाली , विचारेल आपल्याला नाव - गाव - पत्ता म्हणेल इथे चालते फ़क्त आमची सत्ता , तिथून पटकन मग उडूनच जाऊया नदीच्या वळणांवर हळूच गुडूप होऊया ! हातातल्या हातांना मग बोलू दे निवांत मनामधले काहूरही होत जाईल शांत , अशा काही क्षणांसाठी आसूसले होतो तुझ्या - माझ्या वेळेसाठी ताटकळले होतो .. पडेल पिठूर चांदणं आपल्या अवती भवती भरेल माझी दमली झोळी कधीचीच रिती , मुक्त वाहत्या पाण्याला करुन घेऊ स्पर्श भिनून उरेल रोमरोमी शहारला हर्ष .. परतीचा प्रवास मग खुणावेल जेव्हा मनामध्ये पुन्हा काही तुटेलच तेव्हा , आलो तसे पुन्हा उंच उडत जाऊ तुझे माझे नाव - गाव पांघरूण घेऊ .. ढगांवर फिरून , होण्याआधी स्वार घेशील ना सामावून , मिठीेत उबदार ? कधीतरी पुन्हा असाच अवचित येशील ? माझ्या एका संध्याकाळी , ..

आशेच्या सावल्या

कलत्या दुपारच्या अडनिड्या उन्हाला संध्याकाळेने धप्पा दिला आणि दिवसभर दमल्या भागल्या साऱ्या सावल्या लांब लांब झाल्या... मोकळ्या मोकळ्या रानातून रस्ते- कच्च्या पायवाटांंतून गल्ली बोळातून शेतामातीतून शाळा कॉलेज ऑफिसमधून स्वतःला घट्ट सावरत, घराकडे धावल्या! अशक्य वेगाने भिरभिरणा-या  आपल्या भोवतीच गिरगिरणा-या तप्त निळ्या सावल्या गडद गाढ होत होत काळ्या गार अंधारात एकजीव कालवल्या.. उद्या पुन्हा त्याच सूर्याची, तीच किरणे आकाशातून उतरतील लाख स्वप्न  उरात कोंडून आशेच्या वेड्या  तत्पर सावल्या सैरावैरा धावतील...! -बागेश्री

नशिबाची कूस बदलते तेव्हा

इमेज

डोळे

मला तुझे डोळे माझ्यासारखेच वाटतात तितकेच खोल, तितकेच अपूर्ण एकेकदा असंही वाटतं मला आणि तुला दिसतही सारखंच असावं वाटतही सारखंच असावं आपल्यात रुजतही सारखंच असावं! पण तू माझ्याकडे पाहतोस तेव्हा तुला दिसणारी मी मला नाहीच दिसत कधी.. मी विचारते तुला  हाच प्रश्न पुन्हा पुन्हा तू बोलत काहीच नाहीस नजरेची पालखी करतोस मला त्यात बसवतोस आणि घेऊन जातोस स्वतःच्या आत फेरफटका मारायला.. आणतोस फिरवून, तिथे नांदत असलेल्या माझ्या वेगवेगळ्या रुपांमधून! आणि सोडतोस आणूूून  बाहेर जेव्हा .. वास्तवाच्या जगामध्ये तेव्हा मात्र, माझी खात्री पटते तुझे नि माझे डोळे अगदीच सारखे आहेत! -बागेश्री

हे अनय...

इमेज
राधेचा पती "अनय" बद्दल जरासे. राधा कृष्णाचं नातं जगाला ठाऊक आहे. ते अनयला ठाऊक नसेल असं वाटत नाही. गोकुळभर गाई गुरांच्या खोऱ्याने अखंड उडणाऱ्या धुळीच्या कणांनी ही खबर घरोघरी, जागोजागी अलवार पोचवली होतीच. कुतूहलाने मी "राधा- अनय" असे शोधल्यावर कुठेही दोघांचे असे एकही चित्र मला सापडले नाही. कुठल्याही कलाकाराच्या मनाला या जोडीच्या कुतूहलाचा विळखा पडून त्यांचे चित्र काढावेसे वाटले नाही, त्यांच्या प्रापंचिक आयुष्याचा वेध घ्यावासा वाटले नाही याचे नवल वाटत राहिले.        पण अनय कसा असावा. त्याने राधेला कसे सांभाळून घेतले असावे. याचे कल्पनारंजन थांबले नाही. त्यातून स्फुरलेले हे स्फुट.....   ---------------------------------------- हे अनय, मी जेव्हा जेव्हा तुझ्याकडे आले तू हा हात असा प्रेमाने हाती घेतलास.. अनेकदा, मेंदीने रंगलेली माझी पावलं यमुनेकाठी कान्हयाच्या बासरीमागे धावत गेली आणि खुणेच्या कंच आम्रमोहोराखाली पोहोचूनही कान्हा दिसला नाही तेव्हा सैरभर होत घरी परतली.. अगदी त्याचवेळी माझा घामेजला चेहरा डोळ्यातलं हरवलेपण टिपलंस तू स्पष्टपणे आणि काहीही न बोलता नेहम

दुर्मीळ

इमेज

आठवणींच्या मेंदूला मुंग्या

      बाहेर तुंबाड सिनेमात पडतो तसा एकसूरी अखंड पाऊस पडतोय आणि त्याच्या तालानं मला घरात मिटल्या डोळ्यानं तंद्री लागत चाललीय. आता नेहमीच्या अनुभवाप्रमाणे आठवणींच्या वारूळातून भसभसा मुंग्या बाहेर पडतील, माझी खात्री होतेय. परंतु मला आत्ता या क्षणी ते घडून नकोय म्हणून मी गोलाकार स्टिकर्स वारूळाच्या प्रत्येक छिद्राला लावून ते तात्पुरतं बंद करणारंय. कावळा चिमणीच्या पारंपारिक गोष्टीवरून शहाणे होऊन मुंग्यानीही पावसाळ्यात टिकणारं मेणाचं वारूळ बांधलं असावं अशी माझी धारणा आहे. म्हणून मी स्टिकर्स पटापट चिकटवत चालले आहे. एकेक छिद्र बंद होतंय तसा माझा आनंद, समाधान होऊन माझ्या तंद्रीत मिसळत चालला आहे. पण या पिढीच्या मुंग्याही मागच्या पिढीसारख्याच अज्ञानी आहेत. त्यांनी रेतीचंच वारूळ केलंय. माझा जोर पडून वारुळ भलत्याच ठिकाणी फुटलंय. आणि मुंग्या स्वातंत्र्य मिळाल्यागत वेगाने बाहेर पडतायत. त्या इतक्या आनंदी आहेत की आपण कालानुक्रमे आठवणीच्या कुठल्या कप्प्यात होतो याचाही त्यांना विसर पडलाय. कुणीही कुणाबरोबरही बाहेर पडतंय. त्यामुळे माझ्या बालपणीच्या आठवणीत अचानक मला कॉलेज दिसू लागलंय आणि कॉलेजात शाळेच्या गण