Tuesday, 17 July 2018

Detox

दरी डोंगर कपा-यात तो एकटाच स्वःतशी हितगूज केल्यासारखा कोसळत असतो. झाडांची पानं न पानं चिंब होऊन ठिबकत राहतात. एका लयीत. कुठे साचलेया डबक्यात एक ताल. कुठे चिखलात त्याचं थिजणं. छोटी झुडूपं, नाजूक वेल, फुलांच्या पाकळ्या, वठलेली झाडं, आटलेली पात्र सारी सारी तृप्त समाधान पांघरून त्याचं संन्यस्त कोसळणं पाहत राहतात. किती युगं? हा सोहळा चालला आहे. त्या दूर निसर्गात जिथे कुठलं कौलारू घर नाही, ना पत्र्यांची छप्परं असतील त्याचं ताड तिरकिट ऐकू यायला. अशा जागी सबंध निसर्ग एक सुंदर लय साधून एक अविरत गीत गाण्यात मग्न होऊन गेला आहे असा भास होतो. 
             तुम्ही लाख प्रयत्न केला तरी हा सोहळा तुमच्या कॅमेरात येणार नाही. तुम्हाला निसर्ग होऊन पाऊस प्यावा लागेल. अशा जागा हेरून नुसतं जाऊन बसावं. मनावरची सगळी धूळ लख्ख धुवून घ्यावी. सुखाकरता नसती वणवण. धावून धावून दमलेली गात्र, निसर्गाच्या ह्या लयीत बुडवून टाकावीत. कोलाहलापासून दूर, चार क्षण पावसाचा नुसता आवाज ऐकण्याकरता जाऊन बसावं . निसर्ग लयलूट करतो, प्रेमाची, सुखाची पण इलेक्ट्रॉनिक्स गॅजेट्सला बांधलेले आपण, जगणे नावाच्या भरधाव घोड्यावर स्वार आपण, आपल्याला कुठे क्षणाची उसंत. आपण आपल्या आत बंद होऊन गेलोय. आपली काळजी, चिंता आपली, आपली दु:खं, ताण आपले, आपण आखलेले आपले टार्गेट्स असे अनेक दरवाजे गच्च लावून घेऊन आपण आपल्यातच बंद झालोय. कुठलीच खिडकी निसर्गात उघडत नाही. गार वारा, कोवळं ऊन, भुरभूर पाऊस काही म्हणजे काहीच आत येत नाही.
            निसर्ग हाका मारतो. माणसं हाका मारतात. आपल्यापर्यंत ती हाक न पोहचू देण्याइतके आपण कुठे मग्न झालो. कधी मग्न झालो. जरासे थांबण्याने कुठली स्पर्धा आपल्याला हरवेल. निसर्गात उत्कटपणे रमून, भावनांना जरासा वाव देऊन आपण जगण्याच्या अजूनच जवळ जात असू तर? तर ते एकदा करून पहायला हवं.  
            कधीतरी आपणच मनावर घ्यावं, ज्या ज्या बंधनांनी बांधले गेलोय ते जरासे दूर सारावेत. लांब क्षितीजाकडे नजर टाकावी. उंच आभाळात पाहून दीर्घ श्वास घ्यावा. एखाद्याकडे पाहून मोकळंसं हसावं. एक एक दरवाजा आपोआप किलकिला होईल.... मग आपणच आपल्या बाहेर पडावं. जगतो आहोत, जिवंत असल्याचा अनुभव घ्यावा. फार काही नको... शांतचित्ताने दूर कुठे जाऊन पाऊस ऐकत रहावा. पावसाला पाऊस होऊन भेटावं. मला सांगा मेडिटेशन किंवा डिटॉक्स यापेक्षा काय वेगळं असणार आहे?
-बागेश्री

Thursday, 12 July 2018

जबाबदारी

तिरसट माणसांची एक जम्मत असते. ते आपल्या स्वभावामुळे सगळ्यांना स्वतःपासून तोडत जातात. शेवटी आपापसात म्हणतात "मी म्हटलं नव्हतं? सगळे स्वार्थी असतात. कुणी कुणाचं नसतं. बघ गेले ना सगळे सोडून?" 
       आपण आपल्या आत उतरून परखडपणे स्वतःला पाहू लागल्यावर आपल्यातील प्रत्येकाला अशी किंवा यासारखी गोष्ट स्वतःही बरोबर सापडते. आपल्या सततच्या वागण्यातल्या कुठल्यातरी गुणधर्मामुळे माणसं आपल्याला दुरावतात. आपण मात्र आपल्यामध्ये सुधारणा घडवून आणण्यापेक्षा, दुरावलेल्यांवर बोट ठेवून मोकळे होतो. कारण ते करणं सोपं आणि सोयीचं असतं. मुळात मनुष्य हा आळशी प्राणी असल्याने, स्वतःचे परिक्षण करण्यापेक्षा इतरांना लेबल्स लावून टाकणे त्याला सोपे जाते. शिवाय आपण किती चांगले, आपल्याला भेटणारेच वाईट, ही सोयीची भावना अजून घट्ट होते. 
          आत्मपरीक्षण करू शकणारा आपल्याला ग्रेट का वाटतो? स्वतःकडे पाहताना स्वतःला गिल्टी अथवा फॉल्टी करार आपण देऊ व तेच नेमके सोसता येणार नाही असे वाटून आपण त्या भानगडीत पडण्याचेच टाळतो. पण जो आपल्याला ग्रेट आत्मपरिक्षक वाटतो तो खरं तर स्वतःच्या वागण्यातील चूक बरोबरची शहनिशा करून स्वतःत थोडेफार बदल घडवत जात असतो. म्हणजे परिपक्व होत असतो. नाहीतरी शरीर व वयाची वाढ तशीही निसर्गतः होतच असते.   
                    "कुणाला काहीही वाटले तरी आपण आपल्या जाणिवांच्या वाटेवर चालत रहावे" असा संदेश विवेकानंद देतात तेव्हा, जाणिवा प्रगल्भ करण्याची जबाबदारी ते हळूच बिटवीन दि लाईन्स मध्ये पेरून टाकतात, ती ओळखता यायला हवी.
                     आत्मपरिक्षण म्हणजे स्वतःचे वाभाडे किंवा स्वत:ला आरोपीच्या पिंजऱ्यात उभे करावे लागेल. ही धारणाच चुकीची. मनातला तो अदृष्य पिंजराच परिक्षणापासून आपल्याला दूर पळवतो. आपण त्या पिंजऱ्यात आरोपी होऊन अडकू, ही भीती फेकून द्यायला हवी.  
         जगताना ज्यांना आपण दैवत मानतो त्यांच्याकडे पाहण्याची परखड नजर आपल्याला ज्या क्षणी लाभते, "दैवतही चुकू शकते" हे पडताळता येऊ लागतं, अगदी त्या क्षणापासून आत्मपरिक्षणाची नजर तयार होते. जी परखड नजर आपण जगावर टाकू लागतो. ती सहजतेने स्वतःकडे वळवता येऊ लागली की मिळवले. पण सहजता साधनेशिवाय आत्मसात होत नाही... 
                 "असले परीक्षण बिरीक्षण करण्याची गरजच काय?" असाही विचार मनात येऊ शकतो.
जोवर "आपण जन्म घेऊन इथे का आलोय" ह्या प्रश्नाचा भोवरा मनात गरगरत नाही तोवर परिक्षणाचे टोक हाताशी येईल कसे. शिवाय हे असे विचार मुद्दाम करण्याची गरज असतेच कुठे? तुम्ही तुमच्यात असताना किंवा तुम्ही तुमच्यात नसताना किंवा असेच, निवांत अंग सैल सोडून तुम्ही कुठेतरी उगाच बघत असताना "आपण नेमके इथे का आलोय" चा किडा तुमच्याही नकळत डोक्यात वळवळू लागेल आणि स्वतःचा तळ जोखण्याची धडपड आपसूक सुरू होईल, तेव्हाच विवेकानंदांनी टाकलेली जबाबदारी खऱ्या अर्थाने कळून येईल.

-बागेश्री देशमुख

Friday, 6 July 2018

स्वप्नांची कूस वळते

उरी काहूर का आहे
मन एकाकी असताना..
चंद्र आतूर का आहे
रात अस्ताला जाताना

हे रस्ते ओलेसे
हवेला नूर ही आहे
मातीला गंध ही ओला
आभाळी ढगही नसताना...

कुठला वारा सुटला हा
अन् पाचोळा झाला..?
सारे नव्हते होत्याचे
वादळी चिन्हच नसताना

वातींचे फरफरणे खोटे
सावल्या थरथर होताना
मनाने अधिरसे होणे
जीव जीवात नसताना...

कुणाचे डोळे वाटेवर
अधाशी वाट पाहताना
वाजती भास कानाशी
पावले उमटत नसताना

मी गम्य अगम्याचे
कोडे उलगडताना
स्वप्नांची कूस वळते
मज उबेत घेताना
-बागेश्री

Monday, 18 June 2018

हे असंही असावं

कोरड्या माणसांना
चटकन दिसतात
भावूक माणसांचे
हळवे डोळे...
आणि कळतात
त्यांच्या भावनिक गरजाही
परंतु ते
सांधत नाहीत दरी दोघांतली,
आपुलकीचा साकव घालून....
वर्षानुवर्षे सोबत केलेल्या
कोरडेपणाशी
प्रतारणा नको म्हणून!
-बागेश्री

निरभ्र

नात्यावर मळभाचा
एखादा जरी 
ढग
रेंगाळू लागला, तरी
अंधारून येतं!
अशावेळी
बरसू द्यावं
डोळ्यांमधलं दाटलेलं आभाळ...
धरणीनेही
घ्यावं झेलून
मनामधलं साठलेलं आभाळ...

निवळल्यावर आपसूकच
सूर्याची मऊ किरणं
निरभ्र नात्याच्या 
अंगाखाद्यावर बागडू लागतात..
-बागेश्री

Saturday, 19 May 2018

(अ)पाहुणचार

आमच्या ओळखीतले एक आहेत. माझं मुद्दाम कधी त्यांच्याकडे जाणं होत नाही. कधी एखाद्या कार्यक्रमाचे आमंत्रण वगैरे द्यायला जावे लागले तरच चक्कर होते. मी गेल्यावर ते जोडपे "अग्गं सारु, ये ये येss, कित्ती दिवसांनी आलीस" म्हणत माझ्यासोबतच सोफ्यावर ठिय्या मारत, इकडच्या तिकडच्या गप्पा हाणत, हिचं तिचं त्याचं सध्या काय चाललंय चं चौकशीसत्र सुरू करतात. आपण इतके प्रश्न विचारलेत की उत्तरे देऊन बिचारीचं तोंड कोरडं पडलं असेल अशी भावना होऊन तरी ते मला (किमान) पाणी विचारतील तर फार बरं, असं मला होऊन जातं. शेवटी त्यांच्या गप्पा काही आवरत नाहीत पाहून मी माझ्या पर्समधील पाण्याची बाटली काढून अधाशासारखी पिऊ लागल्यावर "अगं तहान लागली तर सांगायचं नाही का? भिडस्त कुठची!!!" असं म्हणून काकू घाईने आत जातात कारण बाटलीतलं पाणी पाहून त्यांना "चहाचं आधण आटलं की बाई गप्पांमध्ये" हे आठवलेलं असतं. यावर काका जनाची नाही मनाची उक्तीला अनुसरून "सारूसाठी पण टाक गं जरासा" म्हणताच आतून "आपण आज ओळखतोय का तिला? चहा कुठे पिते तीssss" म्हणून मुद्यावर सपशेल पडदा पाडतात.       
आपल्यामुळे यांचा चहा लांबतोय हे ध्यानात घेऊन मी काढता पाय घेतच असते एवढ्यात काकू थेट माझ्या तोंडासमोर येऊन जवळ जवळ दटावल्यागत (तर्जनी डावी उजवीकडे वारंवार नेत) " पुढच्यावेळी जेवल्याशिवाय जाऊ द्यायची नाही मी, काय सारे?" असा अनेकवर्षांपासून घासलेला (सत्यात कधीही न उतरलेला) डायलॉग मला ऐकवतात आणि मी तिथून निसटते.
      तर झालं असं की, यांच्या मुलाकारता माझ्या ओळखीतले एक स्थळ घेऊन जायचा प्रसंग पडला. म्हणजे मी मध्यस्थी वगैरे नव्हते. दोन्ही घरे एकमेकांना दुssssरून ओळखत होती. व मी दोन्ही घरांची (म्युचवल) नातलग होते. फक्त तेवढ्याकरता मुलीच्या घरचे माझ्या फ्लॅटवर उतरणार होते व त्यांना मला "अपाहुणचार" जोडप्यांच्या घरी पोचवण्याचा जिम्मा पार पाडायचा होता. या कार्यक्रमाकरता माझी एक सी. एल. खर्ची पडली होती. मुलीने तयार होणे, त्यात साडी नेसणे, गजरे माळणे, वीस वेळेस आरशात पाहणे, वडिलांनी तिच्याकडून प्रश्नोत्तरांची तयारी करून घेणे वगैरे एपिसोड माझ्या फ्लॅटवर पार पडत होते (मी लग्न या भानगडीतच न पडल्याने, चहा पोहे कार्यक्रम माझ्यासाठी मजेशीर होता) बघण्याच्या कार्यक्रमामुळे म्हणा, वा इतर काही, मुलीच्या घशाखाली अन्नाचा एक कण उतरला नाही. की तिच्या आईबाबांनीही विशेष खाल्ले नाही. मुलीचा भाऊ मात्र "सारुतै लै भारी झाली इडली, वाढ की अजून चार-पाच" असे प्रत्येक वाढीला म्हणाला. त्यानेतरी पोटभर खाल्ले याचा मला आनंद झाला.
      अपाहुणचार वाल्यांनी दिलेल्या वेळेत मी मुलीकडच्यांना पोचते केले. साडीची सवय नसलेल्या बिचा-या वधू उमेदवाराची तारांबळ पहात आम्ही एकदाचे दाखल झालो. आणि एकाएकी मला फारच महत्व आल्यासारखे झाले. कारण "येयेये सारू" न म्हणता "या या या सारिका ताई" असं नेटकं स्वागत झालं. त्यांच्या हॉल मध्ये ट्युबलाईट आहेत हे आज पाहिल्यादाच मला कळलं. खाली चक्क गालिचा व टीपॉयवर पाण्याचे "भरलेले" ग्लास पाहून दाटून वगैरेही आलं. हे दोन परिवार कसे ओळखीचे निघाले आणि जग किती लहान आहे वगैरे बोलणी झाली. मुलीच्या प्रश्नोत्तराचा राऊंड झाला. त्यानंतर काकांनी जनाची नाही मनाची उक्तीला अनुसरून "अगं प्लेट्स आण आता" म्हणताच काकू आत पळाल्या. व काही सेकंदात किचनमधून खुणावून मला बोलावू लागल्या. मी आत गेल्यावर गहन समस्येचा उलगडा मला झाला की त्यांनी त्यांच्या 3, वधूच्या घरच्या 3 व माझी 1 एवढ्याच प्लेट तयार केलेल्या. वधूचा भाऊ वाढीव भरला. (त्याने इडल्या भरल्यात, हे मी सांगितले नाही) "काकू, मला नकोय काहीच, मी घरून इडली खाऊन आले" हे वाक्य पूर्ण होताच त्यांनी सुस्कारा टाकत मला पुन्हा बाहेर पिटाळले. प्लेट्स आल्या. प्रत्येक प्लेटमध्ये 3 टेबल स्पून चिवडा व अर्धी बर्फी वाढलेली. प्लेट्स घेऊन मुलगा मुलगी तडक आत गप्पा मारायला गेले. (तेव्हा घरात सगळीकडे ट्युबलाईट आहेत, हे ही मला पाहिल्यांदाच समजलं) सगळ्यांची प्लेट झपकन रिकामी होताच, एका लहानशा वाटीत चिवडा घेऊन काकूने सर्वांना "घ्या हो लाजताय काय, आता होणारे नातेवाईक आपण" म्हणत आग्रह केला. पुढे चहा आला. प्रत्येक कपात 4 टेबलस्पून असावा.
        गंमत अशी की, 3 BHK फ्लॅट, मुलाची आय. टी. कंपनीतली नोकरी, एकुलता एक मुलगा व नोकरी करण्याची इच्छा असणारी मुलगी इतक्या गुणांकावर ते स्थळ जमलं. आनंदी आनंद साजरा झाला. गळाभेटी झाल्या.
ते खाली आम्हांला सोडायला आले. मुळा मुलीत नैत्रपल्लवी वगैरे झाली. निरोप झाले. मी कारमध्ये बसण्याआधी बंदुकीतून गोळी सुटावी त्या वेगाने काकू माझ्या जवळ आल्या, माझे दोन्ही खांदे घट्ट पकडले अन् " पुढच्यावेळी जेवल्याशिवाय जाऊ द्यायची नाही मीsss, काय सारे?" म्हणाल्या.
-बागेश्री
   

Friday, 4 May 2018

न जाणो कुठूनी तुझी साद येते

न जाणो कुठूनी तुझी साद येते 
कुठे ही मला खेचती पावले?

कुणी ना जिथे आपुले ऐकण्याला,
तिथे नेमकी चालली पावले..

मनाला कितीदा पुन्हा तेच सांगू
विसरली तुला, शबनमी पावले...!

कुणाला कधीची किती शोधती ही
न दमती न थकती कशी पावले?

तसा एकट्याने उभा जन्म गेला
अता सोबती मागती पावले

-बागेश्री

कृष्णसखा

कृष्णे,
तू युगानुयुगे घेतला आहेस जन्म
येत राहिली आहेस
प्रत्येक युगात,
वेगळ्या रुपात!
मनमोकळी वागलीस
तेव्हा दुखावला
पुरुषी अहंकार
ज्याने नेले तुला
भरसभेत खेचत
केली तुझी विटंबना
तुझ्याच प्रियजनांदेखत..
करणारे हात, बघणा-या डोळ्यांनी
स्वतःला तुझे आप्तेष्ट म्हणवले..

कृष्णे,
पण कळतं आता की
तू फक्त प्रतीक होतीस
जी सांगून गेली
तुमच्या
शीलाची,
भावनांची,
मनाची विटंबना
होत राहिली आहे
होत राहील
ती थोपवता येऊच शकत नाही..
मात्र असू शकतो एक सखा,
तुमच्या दुबळ्या पायांत
बळ भरणारा
तुमच्या स्वाभिमानावरली राख फुंकरून
आतला अंगार
तेवता ठेवणारा..

जोवर तू येशील
तोवर त्यालाही यावे लागेल
प्रत्येक युगात
वेगळ्या रुपात!
तुझा सोबती होऊन,
तुझा आत्मज होऊन..

कृष्णे, तुझ्यासाठी
तुझा कृष्णसखा होऊन...
-बागेश्री

Monday, 30 April 2018

मन्यू

........तसे मला मित्र- मैत्रिणी नाहीत. म्हणजे, माझ्या वयाचे सोबती वगैरे. शाळा, कॉलेज मधे होते तेच काय ते. पुढे काही काळ सोबत करणारे होते, पण तेही वेळेनुसार मागे पडले. आता आता मी या निष्कर्षाला पोचलेय की माझी मैत्री माझ्यापेक्षा अधिक अनुभवी, अधिक उन्हाळे पाहिलेल्यांशीच होते आणि टिकते. या निष्कर्षाला अनुसरून माझ्या 'नुकत्याच होऊ घातलेल्या' मैत्रिणीने मला सकाळीच फोन केला. तुझ्या घराजवळच शूट आहे, येतेस का? दिवसभर छान गप्पा होतील म्हणाली. त्या दिवशी मलाही फार कंटाळा आलेला होता. मी तिचा फोन झाल्यावर विचार केला दिवसभर नसले तरी एखाद- दोन तास विरंगुळा म्हणून  शुटिंग पहायला काय हरकत आहे?
      तशी तिथे पोहोचले तो नेमका हिचाच शॉट लागणार होता. एका तथाकथित सिरियलचे ते शुटिंग होते. सिरियलमधील कुटुंबाकडे नुकताच "होळी= रंगपंचमी" अर्थाचा सण पार पडला होता व आता 'फॅमिली फोटो' काढण्याची लगबग होती.  सगळ्या रंगलेल्या चेह-यांमुळे हिरोईन कोण व व्हिलन कोण हे मलाच काय खुद्द डायरेक्टर साहेबांनाही ओळखू येत नव्हते. ते पुन्हा पुन्हा एकाला दुस-याच नावाने हाक मारत आणि सगळा गोंधळ होई. शेवटी हो- नाही करता करता सगळे एकमेकांशेजारी उभे राहिले. आता कुटूंबातील हेवेदावे सर्वांनी दाखवायचे होते. म्हणजे फोटोपुरता एकमेकांशेजारी उभे राहिले तरीदेखील कुचके बोलणे, तोंडे वेंगाडणे, डोळ्यांनी खाऊ की गिळू असे पाहणे वगैरे अ‍ॅक्टिंग सगळ्यांना करायची होती. तेवढं घडवून आणायला डायरेक्टर नावाच्या सदगृहस्थाचा मात्र घाम निघत होता. आणि इतक्यात शॉट कट झाला, रिटेक ठरला. माझा तेवढा तासभर मजेत गेला.
                तेवढ्यात ती (माझी होऊ घातलेली मैत्रिण) तणफणत माझ्यापाशी आली आणि पाणी शिंपडावे तसे हात एक- दोनदा हवेत झटकत म्हणाली, "या मेल्यांचं डॉयलॉग करेक्शन निघालंच! खरं तं कित्ती सोप्पय, एकमेकांना कुचकं तं बोलायचंय! पण लेखकाने डिसेंsssssटं कुचकं लिहून 
दिलंय! अन् अता लेखकू फोनवर रिचेबलच नाहीत" त्या तणफणण्याने श्वास लागून दम घेत पुढे तीच म्हणाली "मरो. चल बै तोवर आपण बाहेर फिरू" मी अवाक वगैरे होत, "तू अशीच येणार? (तोंडाला रंग फासलेल्या अवस्थेत? असा मला सरळ सरळ प्रश्न करायचा होता, पण अजून पुरेशी गट्टी न झाल्याने मी सभ्य पवित्रा घेत विचारलं) "या कॉश्चुम मधेच?? " 
"हं!!! त्याने कै फरक पडतोय?" सिरियलचा डायलॉग टाकल्यागत नाक उडवत हे ती इतक्या बेफीक्रीने म्हणाली, की मी आपोआप तिच्यामागे चालू लागले. 
    
  माझ्या सुदैवाने हे शुट जिथे लागले होते, ती एक न रहायला आलेल्या अतिश्रीमंत माणसांची कॉलनी होती. जेथील डुप्लेक्स बंगल्यांचे पझेशन अजून व्हायचे होते. त्यापैकीच एका सॅम्पल बंगल्यात, हा शुटींग सेट लागला होता. बाहेर मोठाच्या मोठा डांबरी रस्ता व दुतर्फा सुंदर झाडे लावलेली. मी शक्यतोवर तिच्या रंगपंचमी चेह-याकडे बघत नव्हते. आणि ती ही फार काही मला पहात नव्हती. तिला फक्त डावीकडे पहात चालण्याची सवय असावी. मी तिच्या उजवीकडून चालले होते. आम्ही बराच वेळ शांतपणे चालत राहिलो. कॉलनीच्या एन्टरन्सला वॉचमनचं खुराडं होतं. तो आम्हाला (स्पेशली तिला) पाहून फिसक्कन हसलाय असं मला वाटलं. तिथून आम्ही मागे वळलो. अचानक तिच्या डाव्या हाताला असलेल्या मोकळ्या ग्राऊंडसदृष्य जागेकडे पाहून ही जवळ-जवळ किंचाळली "अय्या! आत्ता इथे अभिमन्यू असता तर....!!!"  आता हिची माझी पुरेशी गट्टी नसल्याने अभिमन्यू म्हणजे हिचा मुलगा की नवरा, हे मला कळेना तोवर दुसरा चित्कार आला "मन्यू कसला खुश झाला असता याsssर!! " आता जनरली अभिमन्यू या नावाचे "अभि" असे छान टोपण नाव होऊ शकत असता हीने त्याला "मन्यू" का केला असावा या विचारात मी असताना तिने तिसरेही वाक्य टाकले, "शी करायला कस्ला हॅप्पी झाला असता तो" ... माझ्या तोंडून "श्शीss!!" असा उद्गार अगदी नकळत बाहेर पडला बरं का, आणि तिने जे काही रागाने पाहिलं माझ्याकडे (की हिला सिरियलमध्ये व्हिलन म्हणून का घेतलंय हे क्षणार्धात मला समजलं, तरीही प्रसंगाचं भान राखून मी सभ्य पवित्रा घेत) "आय मीन, शी करायला म्हणजे...?" असा प्रश्न फिरवला.
"अगं मन्यू, मन्यू!! मा डॉगी!! कै बै तू पण... तुला सांगितलं नै का मी? तो आजारी होता म्हणून मी ८ दिवस शूट टाकून गेले ते. कित्ती रडले मी माहितेय? तुला मन्यू पहायचाय? थांब" असे म्हणून तिने मला त्याचा एक फोटो दाखवला. मग दोन- तीन- सात- तेरा- सतरा- वीस फोटो, तिने दाखवले. आणि २०व्या फोटोची पापी घेतली. (हो मी मोजलेत) मग तिने घरी फोन केला व डॉगीच्या केअर टेकरला काही सूचना केल्या. त्याची शी कशी झाली वगैरेपण विचारलं (किती तो इंटरेस्ट?) मग पुन्हा माझ्याकडे मोर्चा वळवत, मन्यूला इक्कूसा असताना घरी आणल्यापासून, ते आज सकाळी शूटला येईपर्यंतची सारी कहाणी इत्यंभूत मला सांगितली (मी या क्षणी कुत्र्यांचे आजार व संगोपन यावर लेख लिहू शकते) पण ती तेवढ्यावर न थांबता. त्याने काय खाल्यावर कुठल्या रंगाची...... इतक्यात तिला डायरेक्टर साहेबांचा फोन आला (मी वरतीच त्यांना "सद्गॄहस्थ" का म्हणाले, ते कळलं?) त्या फोननंतर, मी गेले तासभर मन्यूपुराण न थकता ऐकल्याने तिच्या मनात माझ्याबद्दल अपार आदर बिदर दाटून येत, माझ्याकडे फार्फार प्रेमळ नजरेने पहात ती म्हणाली "चल.. जाऊ सेटवर. मिळाले वाट्तं कुचके डायलॉग्ज!  बरं तू जायची घाई करू नकोस हां. मला तू खूप आवडालीयेस आणि आप्ल्याला खूssssप गप्पा मारायच्यात. आणि मन्यू..." आतापावेतो माझ्यात जरा हिम्मत आली होती.. तिला तोडत.. अगं हो, तुला बोलंवलंय ना जा तू, मी निघेन आता. जरा काम आहेत म्हणाले. तिने आग्रह केला पण तो कसाबसा टोलवण्यात मी यशस्वी झाले. शेवटी अत्यंत नाईलाजाने ती "बराssय ये पुन्हा, काही दिवस इथेच आहे शूट" म्हणाली. व रंगमाखले गाल माझ्या दोन्ही गालांना लावत, हवेत किस केले. 
                    
                  मी सुसाट कार चालवत घरी परतत असताना, नुकत्याच होऊ घातलेल्या या मैत्रिणीचे व्हॉट्स अ‍ॅप मेसेजेस आले. नोटिफिकेशनवर दिसले "20 मेसेजेस!" मन्यूचे ते फोटोग्राफस अजिबातच डाऊनलोड न करण्याचा निश्चय मी करतानाच... माझी मैत्री नक्की होऊ तरी कुणाशी शकते? हा उत्तर न सापडणारा जुना प्रश्न, मला नव्याने भेडसावू लागला....

-बागेश्री

Thursday, 26 April 2018

एक तरी झाड

गर्द बनातला
हिरवा श्वास
गात्रांमध्ये भरून घेऊन
सहज निभावतील
काही दिवस
शहरामध्ये परत जाऊन

पुन्हा
रहाटगाडगे
सुरू होईल
शहर श्वास कोंडत राहील
गर्दी घुसमट देऊन जाईल
इवले खुराडे सामावून घेईल
दमून थकून गळून घामेजून
जगणे अथक सुरू राहील
पुन्हा
वर्ष भरभर जाईल
हिरव्या बनाची
याद येईल
शिणले शरीर उमेदीने
सुट्टी पडायची वाट पाहील
पुन्हा
तिकीट्स बुक होतील
बॅग्ज खचून भरल्या जातील
हिरवा श्वास घेण्याकरता
शहरे बनात दाटून येतील..
वर्षानुवर्षे पिढी न् पिढी
याच घटना घडत राहतील
मात्र एक तरी झाड लावावे म्हणून
कुणाचे हात मातीने माखतील?

-बागेश्री

Monday, 23 April 2018

जिव्हाळ्याचं बेट

घरातल्या घरात असावं एक,  काही न मागणारं पण भरभरून देणारं आपल्या हक्काचं, जिव्हाळ्याचं बेट!  जिथे कधीही नांगर टाकावा आणि सुशेगाद पडून रहावं. त्या एका बेटावरून जगभराचा प्रवास करावा. नात्यांच्या पोटात शिरावं. हळव्या भावनांनी थरारून जावं, बसल्या जागी भरून यावं. अंगभर फुलावा शहारा, विसरल्या गोष्टींना स्पर्शून यावं.... हक्काच्या त्या बेटावर वाटेल तेव्हा, वाटेल तितका वेळ पडून रहावं!
                  नवी- जुनी सारी पुस्तकं पोटात घेऊन माझ्या जिव्हाळ्याच्या बेटावर उभं आहे एक कपाट. त्यातलं कुठलंही पुस्तक मी हाती घेते..  कधी दुमडल्या पानांतून तर कधी को-या पानांच्या वासांतून सैर करते. या प्रचंड जगात नाहीतर कुणाच्या चिमुकल्या भावविश्वात फेरी मारून येते. मनाचं समाधान झालं की नांगर उचलून चालू लागते. मनातली कुठलीही पोकळी भरून काढायला समर्थ असतात ही बेटं. जी एकदाच तयार करावी लागतात. नंतर ती फक्त 'असतात'. आपल्यासोबत. आपल्याकरता. हवी तेव्हा, कायमची! 
                आपण वाटेल तेव्हा ह्या बेटांच्या जवळ जावं ते आपल्याला कवेत घेतात. स्वतःपासचं सारं काही देऊन आपल्याला भारून टाकतात. आजच्या पुस्तकदिनी मी माझ्या जिव्हाळ्याच्या बेटाला कडकडून मिठी मारलीय आणि सांगितलं त्याला त्याच्या असण्याने माझं असणं समृद्ध केलंय म्हणून. त्याने नेहमीप्रमाणेच मायेने माझ्या डोक्यावरून फिरवलीत त्याची, जिव्हाळ्याची बोटं....

-बागेश्री

Monday, 16 April 2018

अमृत मुजूमदार!

अमृत मुजूमदार! आजही माझ्याडोळ्यापुढे लख्ख उभे आहेत. आहेत? छे नाही नाही, आहेत नव्हे  "आहे!". मधे ३० एक वर्षे गेलीत पण तो स्पष्ट आठवतो. वयाने बराच मोठा असला तरी आम्हा लहानग्यांचा  "अरे तुरे" प्रकारातला हक्काचा काका . तारवटल्या लाल डोळ्यांचा. रुबाबदार. डोईभर भरगच्च केस असणारा. अमृत काका.
    आयुष्यात त्याने एकच चूक केली. देशमुखांच्या वाड्यात बि-हाड थाटलं! घर कसंचं ते? बेसमेंटला चारही बाजूने बंद करून तयार झालेली एक दहा बाय दहाची खोली होती ती. नळाच्या बाजूची. म्हणजे त्या नळाला एक दिवसा- आड पाणी यायचं आणि देशमुखांच्या वाड्याला खच्चून जाग यायची. खुद्द देशमुख वगळता तिथे पाच बि-हाडे . नळावर पाणी भरताना भांडावेच लागते या जागतिक नियमाची कास धरून एरवी शहाणी वाटणारी, अडीनडीला एकमेकांसाठी धावून जाणारी बि-हाडे इथे कच खायची अन् पद्धतशीर वाद घालायची. शिवाय आम्ही कच्ची- बच्ची १२ मुलं. आई- वडीलांना मदत म्हणून पिटूकल्या बादल्या किंवा घागरी घेऊन पाण्याच्या रांगेत उभे राहून यथासांग गोंगाट करायचो. तरीही अमृत काका हूं की चूं न करता कसा गाढ निजलेला असायचा देव जाणे ! नळावरून पांगापांग होताना एखादे आजोबा अमृत काकाच्या खुराड्याचा दरवाजा ठोठवायचे आणि "पाणी भरून घे रेsssssss" अशी हाळी टाकून निघून जायचे.  आपले लाल- तांबडे डोळे घेऊन, पिंजारलेल्या केसांचे ते लुंगीबहद्दर वीर, तोंडात ब्रश कोंबून, स्टीलची बादली घेऊन पाणी भरायला जातानाचा अवतार आजही चांगला ध्यानात आहे.
            ....... तर हा अमृत काका पोटापाण्यासाठी काय करतो. कुठे जातो. त्याचे लग्न वगैरे झालेले आहे काय. या कशाशीही आमचा संबंध नव्हता. आम्हाला फक्त एक गणित ठावे होते की सकाळाची शाळा संपवून आम्ही घरी आलो आणि आमच्या मातांनी आमचे उदरभरण केले की आम्ही सारे काकाच्या दाराबाहेरच्या अंगणात खोखो, लंगडी, लगोरी इत्यादी खेळण्यास जमायचो.  हे अंगण पाणी भरण्याच्या आणि आमच्या लगोरीच्या लगबगीने पवित्र झालेली जागा आहे आणि ह्यावर फक्त आमचाच हक्क आहे, असे आम्ही त्यावेळी देशमुखांनाही ठणकून सांगितले असते, असे आज वाटते.

           आमचा सुरेख गलका सुरू असताना "मुले ही देवाघरची फुले" असे अजिबातच न वाटून घेण्या-या देशमुख आज्जी खणखणीत आवाजात, "घर- दार नाही का मेल्यांनो? चला पळा आपापल्या घरी.." अशा दरडावायच्या,  अगदी तेव्हाच खाडकन दार उघडून "खेळू द्या हो आज्जी, लेकरंच ती.  खेळतील तोवर त्यांच्या आयाही  घरातली चार कामे उरकून घेतील" अशी आमची बाजू सावरणारी "अमृतवाणी" व्ह्यायची! आज्जीही खमक्या आवाजात, "तूच्च लाडावून ठेवले आहेस ह्या धेडगुज-यांना" असा आमचा यथोचित सत्कार करून, पुन्हा वेताच्या खुर्चीत शिवीमाळ ओह्ह चुकले, जपमाळ ओढत बसत.
              आम्हाला अनायसे उघडे झालेले अमृतकाकाच्या खुराड्याचे दार मात्र एका अदभुत दुनियेची हाक असायची. खुराडे! खुराडे?? छे! ती तर एक कलाकाराची दुनिया होती. छोटासा पलंग. एक स्टिलची बादली. एक स्टोव्ह आणि २-३ भांडींचा तो संसार. पलंगावर बसताच आपल्या डोक्यावर डाव्या भिंतीपासून उजवीकडच्या भिंतीवर ठोकलेल्या खुंट्यांना बांधलेली नायलॉनच्या दोरी,  इन मीन चार कपड्यांच्या भाराने अकाली वाकून डोईवर आशीर्वाद द्यायची. बाकी फरशी दिसणारच नाही... इतकी सर्वत्र कागदं विखुरलेली. वृत्तपत्रांचे ढिगारे. मासिके. एका पेल्यामध्ये टोक काढून ठेवलेल्या पेन्सिली. पलंगावर म्हणू नका , स्टोव्ह जवळ म्हणू नका, अहो स्टील बादलीवरच्या झाकणावरही तुम्हांला खोडरबरांचे थोटके सापडतील! आणि त्या खोलीच्या ह्या अवताराला अगदी साजेसा, वायरच्या पिळाला लटकलेला, भक्क जळणारा पिवळ्या प्रकाशाचा सिक्स्टीचा बल्ब!!
              काकाने काढलेल्या शेकडो स्केचेससे आम्ही प्रामाणिक दर्दी प्रेक्षक!  ती चित्रे आम्ही कित्येक तास पहात बसलेलो आहोत. काय नसायचं त्यात? लहान बाळं, मोठ्या बायका, म्हातारे पुरूष. लोकांचा जमाव. उडणारे पक्षी, झोपलेले आजोबा एक ना अनेक.  ब-याच कागदांवर तर नुसते हात, किंवा पावलं. एखाद्या कागदावर फक्त डोळे. विविध प्रकारचे, पूर्ण उघडलेले, झाकलेले , मोठे- लहान- पिचके, डोळेच डोळे.  काही कागदांवर तर नुसत्या रेषा. आम्हाला कुठलीही कागदं घेऊन रेघोट्या ओढण्याची मुभा होती. खेळलेल्या मातीच्या हातांनी पाणी पिण्याची मुभा होती. काकांच्या डब्यामधून साखर, चिवडा खाण्याची मुभा होती. इतकंच काय तर पेन्सिलीला टोक काढताना तुटले तरी पुन्हा- पुन्हा टोक काढण्याची मुभा होती!!!

मला आठवतं, हळू- हळू ह्या काकावर आमचा इतका हक्क आम्ही दाखवू लागलो की कधी त्याने दरवाजा उघडला नाही,  तर त्याच्या खिडकीला बेधडक ढकलून आम्ही त्याला हाका मारायचो. एकदा तर त्याला कितीही हाका मारून जागच येईना तेव्हा लहान लहान खडे मारून त्याला जागे केल्याचीही आठवण आहे. आम्हा कलंदर मुलांवर न ओरडण्याचा संयम त्याने कुठे मिळवला असेल? शिवाय त्याने दार उघडाताच,  खिंडीदरवाजातून ताज्या दमाची शूर मावळ्यांची फळी आत शिरावी आणि गडाचा ताबा घ्यावा ह्या आवेशात आम्ही आत शिरायचो आणि त्याच आवेशात "दार उघडायला इतका कसा रे उशीssssर?" असा उलट प्रश्नही करायचो. तेव्हा "हे बघ मी रात्री काय काढलं?" म्हणत एक सुंदर रेखाचित्र तो आमच्या  हाती द्यायचा. आज कळतं ते चित्र कुठल्यातरी मासिकात, वृत्तपत्रात छापायला जाणार असायचं. ही अवली काट्टी चित्राचे तीन- तेरा वाजवतील का, अशी पुसट भितीही त्या माणासाच्या मनी नसायची!
             कधीतरी आमच्यापैकी कुणाचे आई किंवा वडील येऊन "नका रे त्या काकांना त्रास देऊ, कामं असतात त्याला" असे म्हणून सा-यांना घेऊन जायचे. आम्ही खट्टू मनाने घरी जायचो. मला आठवतं, त्याला आमची बि-हाडे जेवायला बोलवायची, अनेकदा "बाबारे एकटा जीव आहेस, ये छान जेवून जा" अमृतकाका मात्र हात जोडून विनम्रतेने नकार द्यायचा. त्याच्या घरी बहुतांश वेळा स्टोव्ह वर मुगाची खिचडीच रटरटत असायची!
आणि तो बल्बच्या प्रकाशात मान खाली घालून कागद पेन्सिलीशी तास न् तास रमायचा. आम्हालाही त्याने छंद लावला. रेघोट्या ओढण्याचा. आकार काढण्याचा. चित्रे काढण्याचा.
   आमच्यातली खेळण्याची रग तो आम्हाला चित्रे काढायला लावून जिरवी. आम्हाला अर्थातच काही विशेष कधी जमले नाही. पण आमच्या लीलांना लीलया पेलणारा, न वैतागणा-या काकाचा लळा मात्र खूप लागला. काकाला शेकडो प्रश्न विचारावीत आणि त्याने प्रत्येकाचं निरसन करावं हा आमच्यातला करार. खेळता खेळता अचानकच आमच्या कोणात भांडण जुंपायचं अन् मग मात्र त्याची त्रेधातिरपीट उडायची. वाद, भांडणे हे काही त्याला पेलायचं नाही.

                            पुढे पुढे आम्ही वरच्या वर्गात गेलो. अभ्यास वाढला. काकाकडे विशेष चक्कर पडली नाही तरी रविवार मात्र त्याच्याच खोलीत जायचा. मधे अनेक दिवस हा थेट गायब झाला! कुणी म्हणे अवली होता, गेला सोडून. कुणी म्हणे चित्रे काढून काय पोट भरतं, गेला असेल दुसरं काही करायला. कुणी म्हणे देश सोडून गेला. एक ना अनेक तर्क ऐकू आले. साधारण १५ दिवस उलटल्यावर,  देशमुख आज्जी "ऐसपैस दहा बाय दहाच्या खोलीकरता भाडेकरु हवा" अशी जाहिरात देऊन मोकळ्याही झाल्या. आम्हीही त्याच्या अचानक जाण्याने गोंधळलो होतो पण मनात ठाम विश्वास होता. की, काका येणार.
             महिना उलटला असावा. एके दिवशी हातात ट्रंक घेऊन काका मागोमाग चक्क काकू आली!  तिचं देशमुख वाड्यानं त्याच्या शिरस्त्याने स्वागतही  केलं. ओट्या भरल्या. पंगती झाल्या. आपल्या कजाग आणि व्यवहारी स्वभावाला धरून देशमुख आजीने प्रामाणिकपणे भाडेवाढही मागितली.  अमृतकाकांना परवडत नसावे. कशीबशी बेताची भाडेवाढ ठरली. आज्जी नाखुषीने मिळेल तेवढी वाढ घेऊन गप राहिली. दिवस उलटू लागले तसे अमृतकाकू देशमु़ख वाड्यात छान रुळली. नेमाने नळावर पाण्याला येऊ लागली. बिचारी भांडत मात्र कधीच नसे.
               खरं सांगायचं तर,  आम्हांला सुरूवातीला काकू काही विशेष आवडली नाही. म्हणजे ती वाईट वगैरे नव्हती पण आमच्या हक्काच्या जागेवर तिस-याच कुणीतरी हा असा आगंतुक केलेला शिरकाव आम्हाला काही रूचला नाही. बरं एवढ्यावर निभावतं, तरी ठीक. इथे पहावं तर काका- काकूत जरा जास्तच गट्टी! काकाची चित्रे आमच्याआधी तिच्या हाती जाऊ लागली. तीही बरीच कौतुक वगैरे करत असेल. आम्ही लहानगे आपले  "वा काका, कित्ती छान" इत्यादीच्या वर न जाणारे. ती मात्र बराच वेळ चित्रांत काय पहात राही कोण जाणे! आणि ती आम्हाला खूपण्याचे दुसरे मोठ्ठे कारण हे की, काकाची खोली गरजेपेक्षा जास्त स्वच्छ राहू लागली!! सगळी कागदे एकावर एक रचलेली. खोडरबरे एका वाटीत. पेन्सिलीचा कुठे म्हणून कचरा नाही. नायलॉनची दोरी आशीर्वाद देईनाशी झाली. काका उगाच स्वच्छ वगैरे दिसू लागला. शिवाय काका चित्रे काढताना ही पण काढायला बसे!! बाकी तिची बोटे लांब निमूळती छान. तशी ती स्वभावाने वाईट नव्हती असेच म्हणूया, नाहीतर आम्ही येताच आमच्या हातावर काही बाही का ठेवले असते? नवा पदार्थ केल्यास आग्रहाने खाऊ का घातले असते. फार बोलकी नव्हती तशी. पण जितके बोलायची ते फार जिव्हाळ्याने असायचे.. वाड्यातल्या बायकांच्या गप्पाष्टकांपेक्षा तिला चित्रांतच रमायला आवडायचं. हे एकूणात असं नवं समीकरण होतं.  बाकी, आम्हां मुलांना दह्याचे विरजण मागून आणायला, एक घर वाढले, एवढे खरे.

             सालाबादाप्रमाणे, देशमुख आज्जी सगळ्या भाडेकरूंकडून भाडेवाढ घेई. ती मागणी बरेचदा अवास्तव असे. मग सारे कुटूंब एकत्र येऊन बोलणी करत व अमूक एक आकडा वाढ म्हणून स्विकारली जाई. ती वाढ मनासारखी नसल्याने पुढे अनेक दिवस आज्जी धुसमूसत राही. एके दिवशी आज्जीच्या गलक्याने सारी बि-हाडं खाली उतरली. तिन्ही सांजेची वेळ. जो तो आपापल्या घरी काही- बाही करत होता, हातचे सोडून सारे धावले, म्हातारीला काही झाले की काय अशी सा-यांना भिती. पाहिले तर पुढ्यात अमृतकाकू नी आज्जी तिला बोल बोल बोलतेय. आज्जीच्या घरातून काहितरी गहाळ झाले होते नि मोलकरणी व्यतिरिक्त काकूच घरात येऊन गेली होती. मोलकरीण गेले १७ वर्षे आज्जीकडे काम करतेय, ती कशी आगळिक करेल! तेव्हा ऐवज लंपास करणारी काकूच, अशा खात्रीने तिचा रीतसर पाणउतारा सुरू होता. सगळ्यांच्या मध्यस्थीने ते प्रकरण शांत झालं. परंतू त्यानंतर दोन दिवस तो वाडा शांत शांत होता. मावळेही गार होते.
                            पण काकाशिवाय करमेल ते त्याचे मावळे कसले!! रविवारी नेमाने काकाच्या घरी हजेरी लागलीच. पाहिलं तर हे दोघे सामानाची बांधाबांध करताना दिसले. खबर वायूवेगाने सा-या बि-हाड्यांतून फिरली. बघता- बघता एकूण एक बि-हाडकरू तिथे दाखल झाला. एक आज्जी वगळता! सा-यांच्या लेखी आजीचे वागणे फार मनाला लावून घेण्यासारखे नव्हते. घर मिळणे, बस्तान बसवणे सोपे नव्हते. तेव्हा झाल्या प्रकरणाला इतक्या जिव्हारी लावून घेऊ नकोस, असे परोपरी सारे त्याला सांगू लागले. पण काहीच फरक पडला नाही. दुखावलेले जीव मुकपणे सामान बांधत राहिले. तासाभरात  खोली ओकी बोकी झाली. सगळा संसार चार पिशव्यांत आला. आम्ही तर फार सैरभैर झालो, हा काका आम्हाला सोडून जाऊ शकतो हेच आम्हाला पटण्यासारखे नव्हते. त्याच्या त्या छोट्याश्या खोलीत आमचं काय काय नव्हतं? बालपण होतं, त्याने जपलेलं. हळूवार जपलेलं बालपण. त्याच्या प्रत्येक कागदाला लपेटलेलं. त्याच्या चित्रांतून उमटलेलं. तिनेही काही काळातच आम्हाला लळा लावला होता. तिच्या प्रत्येक डब्यांवर आमच्या बोटांचे ठसे होते. ते सगळं गुंडाळून दोघे निघाली. तिच्या अवमानाने दुखावलेली, स्वतःच्या स्वभावाला धरून वाद- विवाद न करता, आज्जीला एकही प्रश्न न करता! दोघेही निघाली. सगळ्यांचा त्यांनी मुक निरोप घेतला. सारी हळहळली. आम्ही पोरं काकाला बिलगलो. डोळ्यांत पाणी आणून आमचे डोळे पुसून तो निघाला. तो गेला. वाडा अजूनच शांत करून गेला.

आज्जीने न चुकता दुसरे दिवशी  "ऐसपैस दहा बाय दहाच्या खोलीकरता भाडेकरु हवा" जाहिरात दिली.
                कुणी म्हणाले, अमॄत पुन्हा एकदा भाडेवाढ देऊ शकला नाही म्हणून आज्जीने कांगावा केला, कुणी म्हणाले आज-काल कुणाचा भरवसा नाही. चांगले दिसणारेही चोरी- मारी करतात. कुणी काय, तर कुणी काय. वाडा कित्येक दिवस कुजबूजत राहिला!
           आम्ही मुलं अंगणातून वर येताना काकाची बंद खोली पहायचो. पिळाला लटकलेला बल्ब खिडकीतून दिसायचा. स्टोव्ह ठेवलेल्या कोपर्‍यात भिंतीवरचा तेलकट काळा डाग तेवढीच त्याच्या अस्तित्वाची खुण!
                               
           माझ्याकडे एक स्केच आहे, माझ्या बालपणीचं. लहानग्या डोळ्यांत पुरेपुर निरागस भाव असलेले चित्र. निरागसता टिपणं, ती टिपून चित्रात हुबेहुब उतरवणं हे सोपं नाही. त्याकरता चित्रकाराचं मन- हृदय अपार संवेदनशील असावं लागतं. त्याच्या कुंचल्यात ती जादू  असावी लागते. अशा संवेदनशील मनाला समजून न घेऊ शकणारे लोक खरे अभागी. आणि अशा मनाशी जोडले गेलेले लोक, ख-या अर्थाने समृद्ध!  बालपण समृद्ध करणारी ती "अमृत" अशी चित्राखालची सही मला निरंतर सोबत करणार आहे....

-Bageshree

Wednesday, 11 April 2018

पुन्हा सांग गीता

आपुलीच नाती। आपुलेच लोक।
दाताखाली ओठ। आपुलेच ।।
गाऱ्हाणे सांगावे । कुणापाशी आता ।
कर्ता करविता । एक झाला ।।
विरोधात उभे । सान थोर सारे ।
संग्रामाचे वारे। घर भेदी ।।
नात्याच्या संग्रामी। मनाचा अर्जून।
जाई कोमेजून। युगे युगे ।।
कृष्णा रे मुकुंदा । धाव तूच आता ।
पुन्हा सांग गीता। मार्गदर्शी।।
-बागेश्री देशमुख

Friday, 30 March 2018

आनंदी गोपाळ जोशी

आज आनंदी गोपाळ जोशी यांचा १५३ वा वाढदिवस....!!
एक लहानशी यमू. जिचं लग्न गोपाळरावांशी झालं. म्हणजे एका बिजवराशी. गोपाळरावांच्या पहिल्या बायकोला देवाज्ञा झाल्यावर वयाच्या साधारण पस्तीशीत त्यांचं लग्न ९ वर्षांच्या यमूशी लग्न झालं!
फारच विजोड जोडपं. ती अल्लड. नाजूक. लहानगी..  हे फारच बुद्धिमान, उच्चशिक्षित. राकट. वयाने थोर.
यमूला नहाण आल्यावर ती गोपाळरावांकडे आली.
तिच्या लहान सहान वागण्यातून तिच्या प्रखर बुद्धिमत्तेची जाणिव गोपाळरावांना झाली!
ही मुलगी शिकली पाहिजे. हिच्यावर उत्तम संस्कार झाले पाहिजेत असं त्यांच्या मनाने घेतलं आणि त्यांच्याकडे तिचं शिक्षण सुरू झालं.
अगदी अक्षरओळखीपासून ते वागण्या बोलण्यातल्या संस्कारापर्यंत शिकवणी सुरू झाली.
दिवसभर घरकाम आणि उरलेल्या वेळात शिक्षण! शेजार पाजार, घरातली माणसं सा-यांनी दोघांना वेड्यात काढलं.
पण तिने शिक्षणात कमालीची प्रगती दाखवली.
त्या प्रगतीने गोपाळरावांना हुरूप आला. तिला काय काय शिकवू, असे त्यांना झाले. अनेक लेखक, पुस्तके ती वाचू लागली.
हळू हळू गोपाळरावांच्या खांद्याला खांदा देऊन बौद्धिक खलबतं करू लागली!
छानसे लुगडे नेसून त्यांच्याबरोबर समुद्रावर फिरायला जाऊ लागली..
तिने बूट घातले म्हणून, नव-याबरोबर फिरायला जाते म्हणून लोक सज्ज्यांतून, खिडक्यांमधून अंगावर शेणाचं पाणी टाकयाचे. पण गोपाळरावांनी तिला समाज चौकटीच्या बाहेर नेले. त्या काळातल्या गंजलेल्या स्त्रियांपेक्षा वेगळी, आत्मविश्वास असलेली, स्वाभिमानी "आनंदी" त्यांनी घडवली.
तिचे शिक्षण अविरत सुरू ठेवले. त्यातुन एक उमदे व्यक्तिमत्व ते घडवत राहिले. फक्त पुस्तकी शिक्षण नाही तर तिच्या मनावर संस्कार करत राहिले.
दोघांत आधी घट्ट मैत्री आणि नंतर नवरा बायकोचे नाते फुलले.
आनंदीला दिवस गेल्यावर ती बाळाच्या सुखस्वप्नात रमली आणि गोपाळरावांची विलक्षण चिडचिड झाली. तिचे अभ्यासातले लक्ष उडाले म्हणून. ते किती तिला अभ्यासात गुंतवत, पण तिचे चित्तच था-यावर नसे. बाळ झाले. ती रमली. बाळ- संसार हेच तिचं विश्व झालं. आणि दुर्दैवाने एका आजारपणात ते बाळ गेले. बाळाच्या नावाने डोक्यावर बादलीभर पाणी ओतून घेऊन गोपाळरावांनी तिला दुसरे दिवशी अभ्यासाला बसवली जणू तिच्या प्रगतीतला एक अडसर नाहीसा झाला.
पुढे पदरचे पैसे मोडून तिला उच्चशिक्षणाकरता परदेशी पाठवली. तिथे गेल्यावर मात्र तिला गोपाळरावांचे विचार त्रोटक वाटू लागले- साहजिक होते- तिने आता जग पाहिले होते. गोपाळराव भारतातल्या कर्मठ, संकुचित विचारसरणीच्या समाजातच राहून गेले होते. ते तिथेच होते, ती उंच गेली होती! पण ती जिथे उभी होती, तिच्या पायांखाली शिडी होऊन गोपाळराव उभे होते, ही जाणिव तिने मनातून कधी पुसली नाही. त्यांच्याशी कायम घट्ट राहिली, विनम्र राहिली.
ती भारताची पहिली- वहिली डॉक्टर होऊन परत मायदेशी आली. दुर्दैवाने पुढे अल्पायुषी ठरली पण तिने त्या काळात, त्या विपरीत समाजव्यवस्थेतून बाहेर जाऊन "पहिली डॉक्टर" असण्याचा मान पटकवला...

विचार येतो,

यमूच्या आयुष्यात गोपाळराव नसते तर?
त्यांचा तो वेडा ध्यास नसता तर?
आनंदीनेही त्यांच्या वेडात स्वतःला असे झोकून दिले नसते तर?
.... तर इतिहास घडलाच नसता!

आज कुठे आपण स्त्री- पुरूष यांतील श्रेष्ठ कनिष्ठतेचा वाद करत बसतो..

दिडशे वर्षांपूर्वी त्या दोघांनी एकमेकांना अजोड साथ देत एक इतिहास घडवला. सगळं काही आपल्या मनात, विचारांत असतं.
"एकमेकांशिवाय दोघे अपूर्ण असतात" हे निसर्गाने अधोरेखित केलेलं सत्य आहे.
.. आणि ती अपूर्णता मान्य केली की पूर्णत्वाकडे जाता येतं, हे आनंदी- गोपाळ या जोडीने दाखवलेलं प्रात्यक्षिक.
 त्या जोडीला, त्यांच्या झपाटलेपणाला, अमूर्त ध्यासाला माझं त्रिवार वंदन.
-बागेश्री

Wednesday, 28 March 2018

आयुष्याचं पुस्तक

प्रत्येक क्षणांची अक्षरे होऊन उमटत आहेत,
आयुष्याची पानं सरसर सरसर भरत आहेत!
आपण केवळ मागचं पान
उघड्या डोळ्याने पाहू शकतो
नवा मजकूर उमटताना
सावध राहून लिहू शकतो..

तसंही शेवटी

प्रत्येकाचंच होणार आहे,
एक पुस्तक!
सांगेल जे जगाला
गोष्ट स्वतःची, निरंतर
थोडी चूक थोडी बरोबर
तरी देखील सविस्तर...
म्हणून आपण फक्त
इतकंच करावं,
जगाच्या लक्षात राहील असं
एक पान भरावं.
-बागेश्री

Friday, 23 March 2018

तसं तर, कुणीच कुणाचं नसतं...

१.
बस भरलेली होती. मधल्या जागेत माणसे उन्हाने निथळत उभी होती.. पुढच्या थांब्याला चार पाच तरूणांसोबत एक म्हातारे गृहस्थ आत आले. बस घर्र घर्र करत आचके देत निघाली.  कसा-बसा बॅलॅन्स साधत आजोबा वरच्या कडीला धरून उभे राहिले. टिकिट काढले. महिलांसाठी आरक्षित खुर्चीतल्या बाईने सारे पाहिले. आजोबांना आपली सीट दिली.  आपले आठ महिन्यांचे पोट सुरक्षित राहिल अशा बेताने उभी राहिली. नुकती मिसरूड फुटू लागलेल्या एका मुलाला परिस्थितीचे भान आले. त्याने पटकन आपली खुर्ची गर्भारशीला दिली. मघाच्या आजोबांनी त्या मुलाची स्कूलबॅग आपल्या मांडीवर घेतली. तिघे अनोळखी ओळखीचे हसले.

तसं तर कुणीच कुणाचं नसतं....
-------------*****-----------------
२.
त्याला ऑफिस मधून निघायला रात्रीचे नऊ झाले. ट्रॅफिक पार करत घरी जायला कमीत कमी दीड तास तरी लागतो. म्हणून घाईने कार काढली. रस्त्याला लागला. एकाएकी जाणवलं. कडकडून भूक लागलीय. मिटींग्सच्या नादात दुपारी एक नंतर तोंडात काहीच टाकलेलं नाही. मग आठवलं डब्यात चटणी आणि घडीच्या पोळीचे मस्त दोन रोल्स आहेत. पण डबा मागच्या सीटवर. प्रयत्न करून पाहिला पण हात पोचला नाही. रस्त्यावर लक्ष एकाग्र केलं. एम. एम वरच्या गझलांमध्ये आज रोजच्यासारखे मनही रमेना.  तेवढ्यात एक लांबलचक सिग्नल लागला, पटकन सीट बेल्ट सोडला. झडप घालून मागच्या सीटवरचा डबा मिळवला. रोलचा घास घेणार इतक्यात डोळ्यांत भूक घेऊन एक पिटूकला काचेबाहेरून त्याच्याकडे पाहू लागला. त्याने काच खाली केली. एक रोल त्याला दिला. दोघेही खाऊ लागले.... 

तसं तर कुणीच कुणाचं नसतं....
-------------*****-----------------
३.

तिची पाठ आखडली होती.. घरगुती उपाय झाले. वैद्य झाले. पाठीचे दुखणे मानेत गेले. मान अडकलेला टेबलपंखा झाली. अधनं मधनं घेरीही येऊ लागली. शेवटी स्पेशालिस्ट कडे गेली. तब्बल महिना दीड महिन्यानंतर निदान झालं. योग्य उपचार मिळाला. मान सुटू लागली. येत्या गुरूवारी फॉलोअप आहे. तिला आठवलं. ३ महिन्यापूर्वी तिच्या कामवालीने अशाच दुखण्याकरता रजा घेतली. पण ती रजा वाढत गेली. कामवाली आली तेव्हा हिने तिच्यावर तोंड्सूख घेतले. आजही तिच्या बाईची मान अडकलेलीच आहे. गुरूवारी जाताना ती कामवालीला घेऊन गेली. आता दोघींचीही योग्य ट्रीटमेंट सुरू आहे.

तसं तर कुणीच कुणाचं नसतं....

-बागेश्री

Tuesday, 20 March 2018

चिमणी

मी तुळशीपाशी, लावता पणती एक
अंगणात शेजीची, येते चिमणी सुरेख

कसे गाल गुलाबी, कानी झुलती डूल
हातात बाहुली आणि जाईचे फूल...
अन् म्हणते करूनी गाल गोबरे मजला,
"पाहूनी मला का, रडूच येते तुजला?"

तिज सांगू कशी मी, गोड पाहूणी तू गं
तव प्रेमाचे हे  भरते येई मला गं..
तू सरसर सरसर होशील बाळा मोठी
अन् जाशील उडूनी पुन्हा न फिरण्या पाठी

जणू सारे समजले, अशी हलवते मान
अन मला सांगते "खाऊ आण जा छान"
मी गंमत देता, बाहुलीत ती रमते
तिला घास भरवते, गुज मनीचे करते...
मग पावडर खोटे, तिट टिळाही देते
हृदयास धरूनी "राणी माझी" म्हणते

मग मलाही वाटे, घ्यावे शिकून जरासे
हे तंत्र खुशीचे, गाणे आनंदाचे ...

ती भुर्रकन जाते, आली तैसी उडूनी
अन् साठवते मी, आत-आत ती चिमणी...

©बागेश्री देशमुख

Thursday, 8 March 2018

दागिना

सोडून दिलेल्या को-या पानांवर
लिहिणार होते काही कविता...
परिस्थितीचा चटका
नात्यांची धार
सावरलेला हुंदका
आपल्यांचे वार...
काळजातले ढग
नाचणारा मोर
हरवलेले चित्त 
राधा भावभोर..
गेला राहून लिहायचा
पाऊस तो गारांचा
वेडावारा सोसाट्याचा
धपापते उर,
निरोपाच्या कातरवेळचे
डोळ्यांमधले पूर.....

वेळेच्या काट्यानेच कधी, दिली नाही उसंत
नाही टिपली पानगळ, टिपला नाही वसंत

आता मी ती सगळी कोरी पानं, एकत्र करून
घडवलीय वही.. एक, स्वच्छ, कोरीपान वही!
आणि जपते तिला जिवापाड.. तसाही
माझ्याकडे एक तेवढाच तर आहे,
ठेवणीतला दागिना..!

-बागेश्री

Thursday, 22 February 2018

संन्यस्त

माझ्यामधला संन्यस्त वैरागी
नेसत नाही भगवी वस्त्रं
चढवत नाही लाकडी खडावा
नाही झोपत जमिनीवर
की जगत नाही,
झाडपाल्यांवर!

स्वच्छ नेटका
शांत स्तब्ध
आत्ममग्नसा,
अडकवतो खांद्याला 
रिकामी झोळी आणि
करत राहतो मुसाफिरी,
या दुनियेची..

तो जगतो, केवळ
आत्ताचा क्षण! कारण
झटकलीय त्याने
कालची काजळी
उद्याचा घोर..
वागवत नाही तो
ओझं षड्रिपूंचं
आपल्या डोईवर...

रिकामी झोळी
रिकामीच राखण्याचं
व्रत तेवढं घेऊन,
राहतो करत मुसाफिरी..
माझ्यामधला... संन्यस्त वैरागी!
-बागेश्री

Sunday, 18 February 2018

गारठा

आपण हात पुढे करून
अलगद घ्यावे उतरवून
आपल्या लाडक्या व्यक्तीला,
आपल्या भावनेत...
आणि मग
द्यावी लोटून
ती भावनेची होडी
आपल्याच अस्तित्वाच्या
मुग्ध डोहात....
....त्या व्यक्तीनेही
करावा मुक्त विहार
हाकावी होडी बिनदिक्कत
नि घ्यावी जाणून डोहाची
शांतता, स्तब्धता
प्रत्येक तरंग
अंतरंग!
जणू व्हावे
पाण्याशी
एकजीव
एक रंग...
या विचाराने गर्द
शहारा उठला अंगभर
मोडली तंद्री अन्
वेळेचे भान आले झपकन..

तत्परतेने
स्वतःची शाल
माझ्याभोवती लपेटत
आलेला शहारा टिपत,
ती व्यक्ती काळजीने पुटपुटली
"आज गारठा जरा जास्तच आहे, नाही का....."

-बागेश्री

Tuesday, 6 February 2018

तुला जायचं असेल तर...

तुला जायचं असेलच तर समूळ निघून जा अंगा खांद्यावर, नव्या पालवीवर वाळल्या फांदीवर कुठलीही खूण न ठेवता जा.. सावरून घे, किना-याची लाट लपालपता फेस धडाडते उर भूरभुरले केस.. काठाशी आलेली, शिंपली घेऊन जा हाताशी आलेली गुपितं घेऊन जा.. घेऊन जा प्रत्येक आठवण मंतरलेले कित्येक क्षण पुसट पुसट पाऊलखुणा ने ओंजळीतलं पाऊसपाणी ने लपेटलेली रात्र ने उसवलेली गात्र ने डोळ्यांतलं पाणी, आठवणीतली गाणी उनाड गप्पा भीतीचा धप्पा घेऊन जा ती संध्याकाळ ती हुरहुर नुसत्या चाहुलीने पेटणारे काहूर सारं सारं बांधून घे तुझ्यासोबती सारं ने... जायचंच असेल तर असा जा पाटी कोरी करून जा -बागेश्री
13 Nov 2017

Sunday, 28 January 2018

तू कधी इतके थर येऊ दिलेस, स्वतःवर?

एकटेपणाचे, अस्वस्थतेचे पापुद्रे सोलत सोलत गेल्यावर खाली सापडतं बुजून गेलेलं मन.
कधी त्याने इतके थर येऊ दिले स्वतःवर? उत्तर चाचपडताना आठवतं...
कधी काळी मनाने गुणगुणलेले गीत. "मेरे हमसफर, मेरे हमसफर, मेरे पास आ. मेरे पास आ. हमे साथ चलना है उम्रभर...." त्याने दिलेले हे घट्ट अ‍ॅशुरन्स लाथाडून कुणी निघून गेले तेव्हापासून त्याने हे थर दाटू दिले असावेत...

आपण कोण.. कुणासाठी आपण काय काय करतो
हे समजून न घेणा-यांमुळे येत गेलेला एकटेपणा.

आपण जे आहोत. ते सिद्ध करण्याच्या अखंड प्रयत्नात
वाढत गेलेली अस्वस्थता.

अशी अनेक पुटं जगणं देत जातं. आपणही ती बिनबोभाट दाटू देतो.

जाणिवा जाग्या नसतात तेव्हा साचत जातात हे पापुद्रे .मनावर. आयुष्यावर. झाकून टाकतात आपली नजर. बंद होतं दिसणं आर- पार.
पण एक क्षण येतोच. एक प्रकाशकिरण घेऊन. जो जुमानत नाही कुठल्याच दॄष्य- अदॄष्य पडद्याला आणि पोचतो मनापर्यंत. खोल. आणि विचारतो त्याला-
"तू कधी इतके थर येऊ दिलेस, स्वतःवर?"

आणि सुरू होतो आत्मशोधाचा प्रवास . निर्विकारपणे....
एक एक पापुद्रा सोलताना... तो प्रत्येक पापुद्रा किती व्यर्थ होता. किती खोटा होता. आणि आपण त्याला अवाजवी महत्व देऊन का राखले इतके दिवस असे वाटू लागते. आपण कोण.. हा शोध आपल्यापुरता मर्यादित होतो तेव्हा जगापुढे सिद्ध करण्याचा अट्टहासच संपतो!! आपोआप गळून पडतात सगळे थर कारण, आता ते आपल्यालेखी फोलपटं होऊन गेलेली असतात. मन अलगद सुटतं नकोशा ओझ्यातून. मोकळं होतं.
              त्याने मोकळा श्वास घेणे, ही आपली गरज आहे. हे कळण्यासाठी तरी, किमान एकदा करावा त्याला हा प्रश्न. प्रेमाने. काळजीने.  की बाबा रे "तू कधी इतके थर, येऊ दिलेस स्वतःवर?"
         कधी कधी विचारलं जाण्याची वाट पहात सरून जातं आयुष्य. एका प्रश्नाने ते बोलतं होऊ शकतं. त्यालाही झुगारून द्यायचे असतात नकोसे पापुद्रे पण त्याला गरज असते विचारलं जाण्याची...

शेवटी मनालाच उद्देशून येतील शब्द -
"मेरे हमसफर, मेरे हमसफर, मेरे पास आ. मेरे पास आ. हमे साथ चलना है उम्रभर...."

-बागेश्री

Saturday, 13 January 2018

नेमेची येतो, मग हा हिवाळा.....

.... आणि मग पळत्या थंडीतले उन अंगाला चटकेपर्यंत अंगणात किंवा गच्चीत बसून नुकते धुतलेले केस वाळवत बसायचे. केसातून गालावर येणारे कवडसे अनुभवत, शिकेकाई किंवा रिठ्याचा घमघमाट श्वासात भरून घ्यायचा. आणि कानावर आईची हवीहवीशी "तिळपोळी झालीय बरंका गरमागरम" हाक पडायची.... ही त्या दिवसांची गोष्ट!

             मातीच्या बोळक्यांतून, टहाळाचे दाणे, साखरेचे काटे अंगावर उठलेले रंगबिरंगी तिळ, तिळाच्या रेवड्या आणि तिळ गुळाच्या पोळीचा नैवेद्य बाप्पाला झोकात दाखवला जायचा. भाजी- बाजरीची भाकरी- लोणी- ठेचा- मठ्ठा आणि तिळाच्या पोळ्या असा सरंजाम घेऊन,  घरातली सगळी टाळकी आंडीमांडी घालून, एकत्र मिळून जेवणावर ताव मारायची. पानात पातीचा कांदा आवर्जून असतानाही काकाला मात्र बुक्की मारून फोडलेला कांदाच खाण्याची हुक्की यायची आणि घरातल्या शेंडेफळास, "जा रे परडीतला कांदा आण एक" अशी आज्ञा सुटायची. तेही उत्साही तुरूतुरू आज्ञापालन करून आपले स्थान ग्रहण करताना पाण्याचा ग्लास (धक्का लागून?) न चुकता उलटा करायचे आणि ते पाणी आवरण्याचा साग्रसंगीत कार्यक्रम पार पडायचा. विस्कळीत झालेले सारे पुन्हा सावरून, मंडळी गमती- जमती करत जेवायला बसायची!
         
 जेवणावर यथेच्छ ताव मारून (प्रत्यक्षात फक्त गुळपोळी चिवडून) बारक्यांची गँग खाली खेळायला उतरली की मग मोठ्यांच्या ख-या गप्पा रंगायच्या. सकाळपासून झालेल्या दगदगीवर या गप्पांचा उतारा असयाचा. एकमेकांना आग्रह करत यांचे तासभर जेवण चालायचे. ती मैफिल पाहण्याचा मोह मला कधीच सुटला नाही. मोठ्यांचे एक वेगळे रूप त्या पानावरच्या गप्पांमध्ये मी पाहिलेय. त्यांनी पाणी आणून दे, किंवा एखादी चटणीच आणून दे निमित्त करून मी तिथे रेंगाळायचे. मोठ्यांना असे रिलॅक्स असताना पहात रहायचे. त्यांच्या गप्पा कळत नसल्या तरी, या एकमेंकांमध्ये किती घट्ट प्रेम आहे, याची जाणिव आनंदी करायची. सण वाराला सारे जमून असे निवांत होताना पाहणे, म्हणजे सुख होतं.
              जेवणानंतर मागचे आवरतानाही, यांना बोलायला विषय पुरायचे नाहीत. एका विषयावरून दुस-या विषयावर काय सहज यांची गाडी घसरायची. त्या विषयाला स्पीड येईस्तो तिसरेच काही सुरू व्ह्यायचे. आई, काकू, वहिनी एक ट्रॅक तर बाबा, काका, दादा दुसरा. तरीही यांचे ट्रॅक अचानक कुठेतरी एकत्र येऊन सगळेच एका विषयावर बोलू लागायचे. हे समीकरण फार गंमतशीर वाटायचे.
               सगळी चकाचक आवरा आवर झाली, की- खाली सतरंजी टाकून गप्पांचा फड अजूनच रंगायचा. पान सुपारीचे डबे उघडत, भरल्या पोटी, कुणी कुठे, कुणी कुठे आडवे होत बोलत रहायचे. हे गप्पांचे आवाज दबत दबत हलकेच घोरण्याचे सूर आल्याशिवाय सण साजरा झाल्याचे वाटायचे नाही. मी ही आईच्या उबेला सुशेगाद निजून जायचे.
                   चारच्या फक्कड चहाला पुन्हा घरभर वर्दळ होऊन जायची. सणा वाराची सुटी अशी भरगच्च पार पडायची.

        आता एकत्र कुटुंब नसली तरी कुणी कुणाकडे फारसे जातही नाहीत. न्युक्लीअर फॅमिलीमुळे तर सण वार ज्याच्या- त्याच्या घरी. इन मिन, हम दो हमारा एक, इतक्यातच सण साजरे. चटकन जेवून, पटकन आवरून जो तो आपला मोबाईल घेऊन बसतो.
पुर्वी खरे तर मने इतकी मोठी होती की उणदुणं मिटवायला, संक्रातीची वगैरे वाट पहावी लागत नसे. आता माणसंच माणसांपुढे क्वचित येतात.  राग- लोभ सारे व्हर्चुअल!  त्यात सणावाराला व्हॉट्सअ‍ॅपवर शुभेच्छा पाठवल्या की, "मी दिल्या बाबा शुभेच्छा" हे समाधान पांघरूण दुपारी गाढ निजून जायला होते......

दररोजच्या जगण्यात बदलत काहीच नाही आणि मागे पाहिल्यावर सगळेच बदलून गेलेय असे वाटत राहते. तव्यावरच्या तिळाच्या पोळीला सुटलेल्या नॉस्टॅलजिक घमघमाटाने मला त्या दिवसात चक्कर मारून आणली, एवढे मात्र खरे!

-बागेश्री

Saturday, 6 January 2018

कूस

तुला कुशीत घेण्यासाठी हात पुढे केले,
त्या भरल्या डोळ्यांतली असहाय्यता
पाण्यासोबत हलके पुसली
तेव्हा, किती मधाळ हसलीस!
ते म्हणाले-
ही पहिल्यांदा अशी हसलीय
तुला माहिती नव्हतं म्हणे, जगणं म्हणजे काय...
कसे माहिती असणार गं,
केवढी चिमूरडी तू!
पण भूक माणसाला अवेळी मोठं करते बाळा

तशीच मोठाली इवलीशी तू
माझ्या कुशीत आलीस
आणि माझी कूस मात्र मोठी
फार मोठी झाली!

-बागेश्री

Saturday, 30 December 2017

HAPPY NEW YEAR

घडाळ्याचा काटा एका तालात, २४ तासांचा ठेका धरत, आपली आवर्तने पुरी करत फिरत राहतो. आणि एका क्षणी जाणिव होते की "संपले हे ही वर्ष"!
दररोजच्या घडामोडींचा हिशेब करण्याची सवय नसलेले मन, या क्षणी मात्र वर्षभराचा लेखा- जोखा घेऊ लागते. काय मिळवले, गमवले चा हिशोब. या हिशेबात, शिल्लक काहीही येवो. अनुभवाच्या साठ्यात भर पडली, हे सालाबादाप्रमाणे मान्य होते आणि काही नकोसे प्रसंग येऊन गेले असल्यास 'देवा येत्या वर्षांत काही दिलेस नाहीस तरी चालेल परंतू आहे ते  हिरावू नकोस' इथवर मन येऊन ठेपते.
                    आयुष्याच्या वेगवेगळ्या टप्प्यांत आपण वेगवेगळ्या काट्यांना बांधलेलो असतो असं मला वाटतं. सेकंद काट्याला बांधलेलो असताना, बेभान- वेगवान आयुष्य जगत असतो तेव्हा या हिशोबांत गुंतण्याइतकाही वेळ नसतो. जरासे स्थैर्य तुम्हाला मिनिट काट्याला बांधून जाते आणि आयुष्यात काय घडते आहे, हे पाहण्याची सवड होऊ लागते.
   सरणारे वय, जेव्हा तुम्हांलाहळूच  तासकाट्याला बांधून जाते, तेव्हा मंदगतीने सरणारा वेळ अगदी दिवसागणिक का लेखा- जोखा घेत रहायला लावतो.

आज या क्षणाला, आपण यांपैकी कुठल्याही काट्याच्या टोकाला बांधलेले असू, आपणा सर्वांना जो मध्यबिंदू ताकदीने फिरवतोय, त्याचे नाव आहे "पुढच्या क्षणी काय?" ज्याचे उत्तर कुठल्याच काट्याकडे नाही, कुठल्याच टोकाकडे नाही. त्यामुळे वाटतं की आपल्याला खरी देण आहे ती फक्त "आज" ची! या क्षणाची.

काटे बदलत राहतील, कॅलेंडर बदलत राहतील,  ताजा उरेल तो फक्त - "आज".
आयुष्यात घडून गेल्या त्या घटना होत्या. घडणार आहेत, त्या घटना ठरतील.

देवाजीच्या बटव्यातून जगायला मिळालाय तो फक्त, आपल्या हक्काचा एक "आज"! लेखा जोखा संपवून तो "आज" मात्र सिलेब्रेट करत रहावा.
येत्या वर्षी तुमच्या आयुष्यात येणारा दररोजचा "आज" तुम्हाला खूप समाधान देणारा ठरो! 
या शुभेच्छेसह- नववर्षाभिनंदन!

Happy New Year!

-बागेश्री

Monday, 25 December 2017

आजीमाय

लग्न कार्याशिवाय माझं माझ्या आजोळी, नांदेडला जाणे होत नाही. एकदा असेच लग्नकार्यानिमित्त तिथे होते, साधारण दीड- दोन वर्षांपूर्वी. मामे- भावाच्या लग्नाला गेले असता, काहीतरी छोटे मोठे सामान आणायची लिस्ट मामींनी हाती दिली. आम्ही बहिणी दुपारचे टम्म जेवून बाहेर पडणार इतक्यात "पिंके, बाहेर चाल्लीस की?" हाक आली. आमची आज्ज्जी आज ९२ वर्षांची असली तरी नजर, आवाज, सारे खणखणीत आहे. तिचा डोळा लागलाय असा माझा अंदाज होता. पण हाक आल्यावर दार ढकलून तिच्या खोलीत गेले. थंडीचे दिवस असल्याने रग ओढून पडली होती. तिची रूम, उबदार छान. "हो आज्जी, थोडे फार सामान आणायचेय, डिझायनर मुंडावळी पण, तुला काही आणू काय?" अगदी अपेक्षित प्रश्न विचारला गेल्याचं समाधान दाखवत, ती उठली.
मला वेसलीन ची डब्बी आणुन देतीस? - भाबडेपणे विचारत
देते की. अजून काही आणायचे आज्जी?
कोणती आणतीस?- पुढचा प्रश्न!
(आता आज्जीला पेट्रोलियम जेली लागणार अशी माझी स्पष्ट समजूत)
मला माहितेय. आणते बरोबर
(पण मला सवड न देता)
नको थांब. माझं ते कपाट उघड. हाताशी एवढी पोरं आहेत पण कुणालाही सांगितलं की उगं आपलं मेणासारखं कैतरी आणून द्यायलेत (हीच ती पेट्रोलियम जेली!). ती माझी कपाटातली बाटली ने. तश्शीच आणून दे मला.
(मी कपाट उघडेस्तोवर. इकडे लाखोली....)
ह्यांना कुणाला कळना. अर्ध लक्ष कुठे राहते की. मला तेच वेसलीन लागते. ह्यांनी स्वतःचं संपवतेत, माझं वापरतेत. पिंकी आमची मुंबैची. आणती बरोब्बर. (माझं नाक लगेच वर)

मी कपाटातली बाटली काढली. ते वॅसलिन- बॉडी व्हाईटनिंग- मॉइश्चराईजर होते. मार्केट मध्ये उपलब्ध असलेल्या सर्व आकारांपैकी सगळ्यात मोठी बाटली. तिला स्वतःला तेच लोशन हवे व घरातल्या इतरांनाही तिला पुरवठा करावा लागत असल्याने, मोठीच बाटली हवी होती.
मी म्हटले,
ही अशी पाहिजे ना तुला, आणते मी.
पण लगेच,
बाटली नेतीस की? ने उगी.  दुसरी आणू नकोस. मला हीच पाहिजे.
हो आज्जी. आले लक्षात. तुला अगदी अशीच आणून देते
त्यावर
पैसे आहेत की तुझ्याकडे? (मी तिकडे रिलायन्सला सिनिअर मॅनेजर वगैरे)
हो हो आहेत
बरं आण
तिच्या अंगावर रग टाकून, दार ओढताना
बरं पिंके
हे ने... (माझ्या हाती १०० ची नोट देत)
तुझ्यासाठी पण घे, काही टिकली पावडर वगैरे
हो आज्जे, सो स्विट! (तिच्या गळ्या पडत)
बरं, जा माय. उशीर करू नका. कार ने जा, कार ने या. जेवलीस की?
हो हो...

तिला बाय करून निघाले, येताना तिला हवे तेच मॉइश्चराईजर जम्बो पॅक आणले. यावर खुष होऊन तिले मला नाजूक झुमके गिफ्ट केले. (ती  नेहमीच काहितरी देत असते, हे असे फक्त बहाणे पुढे करते)

तिने दिलेले ते झुमके, कुठल्याही ट्रेडिशनल ड्रेसवर, साडीवर फार सुंदर दिसतात. मला कायम तिच्या सौंदर्यदृष्टीचं कौतुक वाटत आलंय. कुठल्याही गोष्टी ती अत्यंत चोखंदळपणे निवडते. तिच्याकडे, तिच्या घरात असलेल्या गोष्टी निर्विवाद सुंदर असतात. त्या निवडीचं मला अमाप नवल आहे.
         तिने आजोबांच्या मागे, त्या घराला कणखरपणे आकार दिलाय. तिच्या कुटूंबाचा पसारा फार मोठा असूनही, आज तिची मुले- नातवंड सारे फार यशस्वी लोक आहेत. ये यश सर्वस्वी तिचं आहे. म्हणूनच आजही तिच्या शब्दाबाहेर जाण्याची कुणाचीच प्राज्ञा नाही....
           तिच्या वागण्यातला "स्पेसिफिक" गोष्टी, स्वतःच्या स्टाईलमध्येच हवे असण्याचा अट्टहास, कुणाकडून काय काम करून घ्यावे या बाबतीतली तिची परखड नजर, नक्कीच या यशामागचं रहस्य आहे, असं मला वाटून गेलं.

आज मी तयार होताना तिने दिलेले झुमके घातले, तेव्हा तिची आठवण फार तीव्रतेने आली त्यात माझी मॉइश्चराईजरची बाटली फुस्सुक फुस्सूक करून संपल्याने, हा प्रसंग जशास तसा आठवला....

-बागेश्री





Thursday, 21 December 2017

Silence!

मी करून पाहिला आक्रोश
बोलून दाखवल्या अपेक्षा, गरजा
मला वाटलं कान आहेत
माझ्या भोवताल
पोकळ..
ज्यातून जातील शब्द आत
फुटेल संवेदनांना
पाझर...
पण
माझ्याच अंगावर कोसळला माझा आक्रोश
दगडांना भिडून....
मी ही घेतलं, स्वतःला मिटून

समजावलं स्वतःला
माझ्याभोवती झाडे आहेत
गार- हिरवी, डेरेदार
लाखो करोडो
झाडांचे जंगल
खूप उद्विग्न असता
मी बसते एखाद्या झाडाखाली शांत.
बोलणार काय त्याच्याशी, म्हणून
राहते बसून निवांत.

आता माझ्यातला मूकपणा
गहिरा होतोय,
अस्तित्वाला शांततेचं
दाट अस्तर देतोय..
जंगल होऊन उरलेल्या
झाडांचे आभार...

-बागेश्री







शब्द असतात बुडबुडे

शब्द असतात बुडबुडे
हवेत हलके तरंगतात
लोभस दिसतात...
प्रकाशकिरण आरपार होताच
सप्तरंगी हसतात
भूल पाडतात..
त्यांना सोसत नाही
सत्याचा वारा
बोचरा
शब्द टच्चकन फुटतात
मातीत जिरतात...

कृतीची जोड नसलेले
सगळेच शब्द,
फक्त
बुडबुडे.

-बागेश्री

Wednesday, 20 December 2017

इच्छा

मी गेल्यावर
झाकू नका माझे उघडे डोळे
घालू नका कापूस नाकात, कानात
फक्त उतरवून घ्या दागिना
आणि पांघरा एक
शुभ्र पांढरी चादर....

सोडून या
काठापासून जरा आत
समुद्रावर तरंगत आणि
निघून जा, मागे वळूनही न पाहता...
येतील मनात प्रश्न की
चैतन्यहीन ही,
पाहणार कशी विशाल उघडे आकाश
अन् निळाईची नक्षी
कोरा करकरीत समुद्र
आकाशीचा पक्षी
जाणवेल कसा आता
खार गार वारा
पडल्यावरती पार
जन्म मृत्युचाही फेरा..
कुठल्या अट्टहासाने केली असेल व्यक्त, हिने
अशी शेवटची इच्छा?
वाटले जरी काही, तरी
नकाच वळू मागे...
जा आलात तसे निघून
आपापल्या हस-या
जीवनाकडे परतून...

माझ्यातल्या चैतन्याची
माझ्या या देहाशी
होती गट्टी जुळून
घेतला आम्ही
प्रत्येक अनुभव संगतीने वाटून
केली पाप पुण्य हाती हात धरून
ठरले होते आमचे, जन्मत:च..
एकमेकांवाचून जगणे ते कसले?
एकाने जाता, दुस-याने उरणे तरी कसले!
एका बेसावध क्षणी मात्र
त्याने घेतली झेप, आकाशात
माझ्या जडत्वाची थट्टा करून
मी पाहत राहिले जाणे
देहाचा द्रोण करून..

मला एकदाच दाखवायचाय त्याला
हा निष्प्राण देह
उडता उडता
कदाचित तो आजही हेच म्हणेल,
"वेडी कुठली, सगळीच वचनं पाळायची असतात होय?"

-बागेश्री



Friday, 15 December 2017

ओझे


आपल्या जन्मापासून, आपल्या डोईवर येतं एक ओ़झं. संस्काराचं, समाज नियमांच्या भितीचं, धर्म अधर्म, निती अनितीचं, इतकंच नाही तर, पुर्वजांच्या गुणसूत्रातून आपल्यात आलेल्या स्वभावाचं ओझं. बरेचदा तर आपल्या पुर्वसंचिताचंही, ओझं! 
                           वाहत राहतो आपण ते, आपल्याही नकळत. इतकं की जणू आपल्या अस्तित्वाचा तो एक भाग झाल्यागत.. जणू आपल्या डोक्याचा, मनाचा, संवेदनांचा, व्यक्तिमत्वाचा एक भाग होऊन गेलेले ते ओझे.

आयुष्याच्या डोंगर- द-या चढून उतरून जाणारे आपण, जणू सुर्य अस्ताला जाण्यापूर्वी निघालो आहोत आपल्या घरी. डोईवरची टोपली सांभाळत.  एखाद्या गावातून जाताना कुणी अनुभवी खुणावे आपल्याला, ज्याच्यापुढे आपण जरासे गुडघ्यात वाकताच त्याने अलवार हाताने उचलून उतरवावे डोईवरचे ओ़झे नि करावा भार हलका, पेलाभर पाणी देत म्हणावं "दमणूक झालीये ना, हो आता निर्भार" आपणही हलके- हलके होत, दीर्घ श्वास घेऊन अनुभवावी मोकळी अवस्था.

           वयाच्या कुठल्याश्या वळाणवर. येतो असाच एक प्रसंग. जो अलगदच उतरवतो डोईवरचं जन्मापासूनच ओझं आणि एकाएकी दाखवतो लख्खकन आरसा की बघ, तू समजतोस तो तू नाहीस. हा भार म्हणजे तू नाहीस. भाराखाली दबलेला एक स्वतंत्र व्यक्ती तू आहेस. हे ओ़झे इथवरच आणायचे होते. इथे तू निर्भार होऊन घराच्या दिशेने वाटचाल कर. एक नवी व्यक्ती होऊन कर. ओझे उतरवणारा तो क्षण अनुभवी असतो. त्याचं वय त्याच्या डोळ्यांत दिसतं. तो वर्षानुवर्षे अशी सा-यांची ओझी उतरवून घेत आला आहे. आपलंही पुर्वसंचिताचं ओझं आपण त्याच्याठायी द्यायचं असतं. नवं होऊन जायचं असतं. खरं होऊन जायचं असतं. आणि आता वळूनही पहायचं नाही. फक्त चालत रहायचं. सूर्यास्ताच्या आधी, आपण, आपण होऊन घर गाठायचं.

गोम कधी कधी इतकीच होते. की भाराची सवय होऊन गेलेली असते. भार उतरला तरी तो असल्याचा अविर्भाव जात नाही. पण त्या अनुभवी क्षणाच्या डोळ्यांत डोळा मिसळलेला प्रसंग आठवत रहायचा. ओझे उतरलेले आपसूक लक्षात येते. नव्याने स्वतःची ओळख आपल्या घराला सांगायला पावले झपाझप पडत राहतात.....

-बागेश्री

Featured post

मला भेटलेली गाणी: अप्सरा आली

.... चित्रलेखा लगबगीनं ह्या दालतानातून त्या दालनात, दिसणार्‍या प्रत्येक दास- दासीला काही ना काही अखंड सूचना देत चालली होती. आजचा तिच...