Sunday, 23 July 2017

पावसाळा आणि नॉस्टाल्जिया

पावसाळी कुंद हवेतच एक नॉस्टाल्जिया आहे. ती हवा चाटून जरी गेली तरी आपण कुठल्यातरी जुन्या आठवणींमध्ये रमतो. पावसाळ्याची दुसरी गम्मत ही की, हा पावसाळा पावसाळी आठवणींनाच "खो" देत राहतो. आपला आपल्या आत रम्य प्रवास सुरु होतो.. एकाने दुस-याला दिलेल्या "खो" बरोबर... पण फक्त गोड आठवणींचा चित्रपट नजरेसमोरून जाईल ते मन कसलं. मन लबाडपणे एखादी कडू आठवण आपल्याकडे सरकवतं आणि रंगलेल्या खेळात  नेमका बोचरा खडा पायाखाली येतोच. आपणही आता जगण्याला इतके सरावलेले की एखादी बोच न विव्हळता पेलू शकतो... कडू- गोड आठवणींचा हा खेळ अथक सुरू राहतो आणि बसमध्ये, रेल्वेत किंवा स्वतःच्याच घरी बाल्कनीत, खुर्चीत तंद्री लागलेले आपण, चेह-यावर येणार्‍या पावसाळी वार्‍याने हलकेच झोपेच्या अधीन होतो.....
             त्यानंतर येणारी जाग म्हणजे वास्तवाने आपल्याला दिलेला खो असतो... आणि आपण नकळत वर्तमानाच्या खेळीत ओढले जातो. मनाच्या तळाशी मात्र आपल्याच आयुष्यातल्या, आपल्याच घडामोडी आपल्याला उराउरी भेटून गेल्याच्या आनंद काही काळ नक्कीच तरळत राहतो!

-बागेश्री

Wednesday, 5 July 2017

गरज

बरेचदा तुम्ही गरजू असणे ही समोरच्याची गरज असते. तेव्हा त्याची गरज लक्षात घेऊन तुम्ही गरजू होण्याची, नक्कीच गरज नसते!

-बागेश्री

Thursday, 29 June 2017

काळाची चटई

तुमच्या आमच्या पायाखाली
अंथरलीय एक चटई, काळाने!
त्याच्या कुसरदार हातांनी विणून
आपल्याला दिसतेय तिथेपर्यंत
आणि दिसत नाही त्यापलीकडेही....सर्वदूर अंथरलीय
आणि नकळतच
आपण सगळे जोडले गेलो आहोत
परस्परांशी, त्या चटईच्या तंतूंनी!

वावरतोय आपण त्यावर
अथक, अविरत
पृथ्वीचं आवरण समजून
आपल्या सगळ्यांचे पडसाद
आदळत आहेत एकमेकांवर
अखंड!
वाटतं आपल्याला,
आपण घेतलेला निर्णय
आपल्या भावना
सुखदुःखे फक्त आपली आहेत
पण नाही
आपण सगळे जोडलेले
दिसणाऱ्या, न दिसणाऱ्या
ह्या उभ्या आडव्या धाग्याच्या विणकामावर
चालता चालता
आपण कुठेतरी उभे,
कुणाच्या तरी जागेवर!

ह्याच विशाल चटईवर
काळ मूलाचं रूप घेऊन
रांगताना दिसेल कधीतरी..
त्याला कडेवर घेण्याचा
मिठीत घेण्याचा मोह, शेवटचा.
त्यानंतर तुम्हीही व्हाल, चटईचीच एक वीण.
पुन्हा कधीही न उसवणारी...

-बागेश्री

देहाचे अस्तर

देहाच्या अस्तराखाली
दडली नाजूक राधा
ना कधी जडावी
तिजला, विश्वाची
व्यवहार बाधा
ती शोधीत कान्हा जाते
तो लागत हाती नाही
गोकुळात घुंगूर वेडे
पैंजण दुमदूमते राही

ती परतून जेव्हा येते
घेते मी तिला मिठीत
थकलेल्या त्या जीवाला
मग बांधून अस्तरात
देहाच्या अस्तराखाली
ती दडून बसते राधा...
सोडवू कशी मी तिजला
हो जडली श्यामलबाधा..!

- बागेश्री

Sunday, 25 June 2017

माती

तुला माती होता येईल का?
मी जिरूनच जाणार आहे
एके दिवशी
माझी सगळी सुख दुःखे,
मान अपमान
त्रास आनंद
स्वाभिमान
अहंकार
सगळं घेऊन
मातीत घट्ट जुळून येणार आहे..
त्याआधीच,
तुला माती होता येईल का?
तू फक्त मुसळधार बरसून जातोस,
मीही फक्त नखशिखांत भिजत राहते
तुझ्याशिवाय देहावरून काहीच वाहून जात नाही..
तू माझ्या डोळ्यासमोर जिरून जातोस,
ती माती आपली नाही!
तू माझी माती हो
तसंही, किती युगे ह्या चक्रात अडकायचंय?
मला तुला भेटायचंय!

-बागेश्री

Monday, 19 June 2017

निर्झर

आपल्या आत
खोल उरात
असतो
एक झरा
मनाच्या काठावरून
अंतरंगात, अविरत
कोसळणारा!
                   असतो अखंड कोसळत
                    एक झरा
                    ज्याला कळत नाही
                    कुठलीही भाषा
                    कोणता व्यवहार
                    कुठली नाती वा परिवार
तो जाणतो फक्त
उसळणं उतरणं
शुभ्र तुषारांतून
प्रवाहात कोसळणं...
                      आयुष्याला
                      चैतन्यदायी राखण्याचा
                      एकमेव वसा घेऊन
                      ....आपल्या आत
                      खोल उरात
                      कोसळत असतो
                      एक झरा!
मनाच्या काठावरून
अंतरंगात....
अविरत!

-बागेश्री

पावसाळा

मी तुला कपात भरून पावसाळा देईन
बदल्यात तू मला
भुरभूर ढग दे
एका कुपीत बंद करून...

कधी एकांतात
मी एकटी असताना
अंधार मिट्ट करून 
आवडीचा तलत ऐकताना
अलगद मोकळे करेन
माझे बंद ढग
पसरू देईन कुपीतून
घरभर....
तुही अगदी तेव्हाच
कपातला पाऊस
उपडा कर आणि
व्यापू दे त्याला
तुझं गर्द आभाळ.. तुझं इवलं घर

इथे ढग
तिथे... पाऊस
इथे तलत
तिथे... पाऊस

मग मीही हळू हळू, विरघळूनच जाईन
हलके हलके
ढग होईन...
तुझ्या आभाळी, रेंगाळत राहीन
तेव्हा मृदग्धांतून तुझ्या श्वासात ओढून घे तू मला
आणि तेव्हाच
घे भरून पुन्हा,
तुझ्या कपात, तुझा पावसाळा!

इथे मात्र
कलंडलेली कुपी
नि तलतचे सूर
न्याहाळत राहतील.. एक रिकामी खुर्ची!